To top 10 του Βασίλη

Facebooktwittergoogle_plusmail

top10

 

Ο Βασίλης Αντωνόπουλος παραθέτει 10 λόγους που τον γεμίζουν υπερηφάνεια για την Μπαρσελόνα.

 

Μερικά πράγματα σε αυτήν την ζωή είναι αξίες, που δεν αγοράζονται με λεφτά ή οτιδήποτε άλλο. Και μιας και μιλάμε για αξίες, καλό είναι να σκεφτούμε πως στην σημερινή μας κοινωνία, που επικρατεί μια αναρχία, μια διάλυση, μια πτώση των ιδανικών, κάποια πράγματα πρέπει να τα φυλάμε καλά, γιατί σπανίζουν και αν μη τι άλλο, το σπάνιο έχει μια ξεχωριστή ομορφιά. Αναμφίβολα όμως, μια αξία που δεν θα χάσει ποτέ την σημασία της, είναι η Μπαρσελόνα μας! Ο σύλλογος που έχουμε διαλέξει να υποστηρίζουμε, απέναντι σε κάθε αντιξοότητα και δυσκολία. Είναι διαφορετικό να ‘σαι Μπάρσα και δεδομένα, υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους μπορείς να αισθάνεσαι υπερήφανος, φωνάζοντας, πανηγυρίζοντας και δακρύζοντας γι’αυτή την ομάδα! Πάμε λοιπόν….

1) Η έδρα του συλλόγου μας. Το Καμπ Νόου, ο παγκόσμιος ναός του ποδοσφαίρου και φυσικά της ομάδας μας, αποτελεί ένα αληθινό στολίδι για το άθλημα και σίγουρα, μιλάμε για έναν από τα μεγαλύτερα στάδια ανά τον κόσμο. Τρομερή ατμόσφαιρα και αποτελεί εμπειρία ζωής το να βρεθείς εκεί! Ξεκάθαρα, προκαλεί σοκ και δέος σε φίλους και εχθρούς.

2) Ο λόγος που κατασκευάστηκε το Καμπ Νόου. Πρόκειται για ένα ονοματεπώνυμο, ενός μυθικού ποδοσφαιριστή που φόρεσε και τίμησε τα χρώματα του συλλόγου στο έπακρο. Ο λόγος φυσικά, για τον τεράστιο και αθάνατο Λαντισλάο Κουμπάλα. Επειδή η προηγούμενη έδρα της ομάδας μας που ήταν το Λε Κορτς, έμοιαζε πολύ μικρή για να καλύψει τις ανάγκες των Καταλανών που ήθελαν να δουν από κοντά αυτόν τον τεράστιο παίκτη και συνάμα και την ομάδα, που αποτελούσε μια διέξοδο στα δύσκολα τότε χρόνια στην Ισπανία, οι υπεύθυνοι του συλλόγου αποφάσισαν την ανέγερση ενός μεγαλύτερου γηπέδου, που θα κάλυπτε τις απαιτήσεις των φιλάθλων. Κάπως έτσι λοιπόν, ξεκίνησε το ταξίδι στον χρόνο για την θρυλική έδρα του συλλόγου μας. Ένα γήπεδο για έναν παίκτη! Απλά μοναδικό και ασύλληπτο και σίγουρα δεν υπάρχει κάτι ανάλογο στην ιστορία άλλου συλλόγου.

3) Η Λα Μασία. Η Λα Μασία ντε Καν Πλάνες, όπως είναι το πλήρες όνομα της, αποτελεί το όνομα που έχει δοθεί στις περίφημες ακαδημίες του συλλόγου μας. Στην ουσία, είναι τα φυτώρια της ομάδας, που τροφοδοτούν τον σύλλογο με αληθινά διαμάντια. Η δουλειά που γίνεται μέσα σε αυτήν, είναι κάτι το μοναδικό. Σε καθημερινή βάση, έρχονται εκατοντάδες παιδιά απ’όλον τον κόσμο, που στην συνέχεια χωρίζονται σε τμήματα με βάση την ηλικία τους και από εκεί και πέρα, οι υπεύθυνοι της ομάδας, με υπομονή, σεβασμό και προσήλωση στον στόχο τους, μετατρέπουν νεαρούς αθλητές, σε αληθινούς πρωταθλητές! Εύκολο ακούγεται, αλλά δύσκολα πραγματοποιείται! Όσο για τα δείγματα γραφής, τα λόγια περιττά. Βαλντές, Πικέ, Πουγιόλ, Τσάβι, Ινιέστα, Μπουσκέτς, Πέδρο, Σεσκ, Μέσι είναι μερικά από τα ονόματα που βρίσκονται στην λίστα αυτή. Παίκτες που έχουν γεννηθεί από τα σπλάχνα του συλλόγου και με τρομερή δουλειά, έχουν φτάσει στο πάνθεον! Με διαφορά λοιπόν, η καλύτερη ακαδημία στον πλανήτη. Μάλιστα η Λα Μασία, κατάφερε να επιτύχει ένα αρκετά τιμητικό ρεκόρ, καθώς υπήρξε η πρώτη (και η τελευταία) ακαδημία, που έχει βγάλει 3 φιναλίστ Χρυσής Μπάλας (Τσάβι Ερνάντεθ, Λιονέλ Μέσι, Αντρές Ινιέστα) σε μια χρονιά. Επίσης μην ψάξετε κάτι ανάλογο σε άλλο σύλλογο. Ακόμα ένα blaugrana επίτευγμα.

4) Γιόχαν Κρόιφ και Βαλέρο Ριβέρα. Πρόσφεραν στον σύλλογο από διαφορετικά αθλήματα, αλλά το κοινό στοιχείο που τους ενώνει, είναι πως από την στιγμή που ήρθαν στον πάγκο του συλλόγου (σε ποδόσφαιρο και χάντμπολ), άλλαξαν το ρου της ομάδας. Πριν έρθουν οι δύο αυτές προσωπικότητες στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου, η ομάδα βάδιζε σε μια μέτρια πορεία, με αρκετές αποτυχίες ενδεχομένως. Όλα όμως άλλαξαν στην πορεία, μετά και την έλευση τους! Η Μπαρσελόνα έγινε παντοδύναμη, κέρδισε Champions League, πρωταθλήματα, Κύπελλα και έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομα της στην Βίβλο του αθλητισμού. Στην περίπτωση του πρώτου δε, μόνο και μόνο η άρνηση του να μεταγραφεί στην ομάδα του Φράνκο και στην συνέχεια, το ξεγύμνωμα ενός ολόκληρου φασιστικού καθεστώς μέσα στην Μαδρίτη, σε ένα επικό 0-5 το 1974, καθιστά τον Ιπτάμενο Ολλανδό στις καρδιές μας, ως κάτι το ξεχωριστό! Δυο πρόσωπα λοιπόν, που με το έργο τους, άλλαξαν την μοίρα του συλλόγου σε δύο διαφορετικά αθλήματα. Μόνο στην Μπαρσελόνα αυτό!

5) Mes Que Un Club. Είναι η φράση που ήρθε στην επιφάνεια για πρώτη φορά από τον Ντε Καρέρας και αποτυπώνει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, τι αποτελεί αυτός ο σύλλογος. Την συναντάμε εξάλλου και στην κεντρική εξέδρα του Καμπ Νόου και σημαίνει: ”Κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος”. Γιατί πολύ απλά, οι αρχές και τα ιδανικά που διέπουν αυτό το σωματείο, ξεφεύγουν από τις 4 γραμμές του γηπέδου μας. Είναι διαφορετικό να είσαι Μπαρσελόνα και χρόνια τώρα, υπάρχουν οι αποδείξεις μέσα από απλά γεγονότα, που το αποδεικνύουν περίτρανα! Μια φράση που αποτυπώνει ακριβέστατα τι είναι αυτός ο σύλλογος. Μόνο το YNWA της Λίβερπουλ μπορεί να συγκριθεί με αυτό, αν και είναι κάτι διαφορετικό.

6) Το απόλυτο ποδόσφαιρο. Αν ο μεγάλος Γιόχαν, ξεκίνησε το total football στην Μπάρσα, τότε ο Πεπ Γκουαρδιόλα απλά το τελειοποίησε. Καθ’όλη την διάρκεια της θητείας του Πεπ στον πάγκο της ομάδας μας, η Μπαρσελόνα σάρωσε οποιοδήποτε αντίπαλο και οποιοδήποτε τρόπαιο βρέθηκε μπροστά της. Το ποδόσφαιρο κατοχής, το ατέλειωτο passing game, οι κάθετες μπαλιές που τρυπάνε την αντίπαλη άμυνα, η ασφυκτική πίεση και τα πολλά γκολ, δημιούργησαν ένα στυλ νέου ποδοσφαίρου που έδωσε μια διαφορετική αίγλη στο άθλημα. Εκτός αυτού, έδωσε και την δυνατότητα στους ειδικούς του τώρα αλλά και του μέλλοντος, να αναλύσουν ένα μαθηματικά… τέλειο οικοδόμημα που κομμάτιασε κάθε αμυντικό σύστημα και αψήφησε κάθε λογική πάνω στο άθλημα. Ξεκάθαρα λοιπόν, το ποδόσφαιρο χρωστά πολλά στην Μπαρσελόνα μας.

7) Κάρλες Πουγιόλ. Ναι ξέρω, πως η κάθε μια ομάδα έχει τον δικό της εμβληματικό αρχηγό, αλλά θα μου επιτρέψετε, να έχω και εγώ την δική μου γνώμη για τον μεγαλύτερο αρχηγό όλων των εποχών. Από το ξεκίνημα του με την Μπαρσελόνα Β’ έως και το οριστικό τέλος με την πρώτη ομάδα, o μεγάλος Κάρλες διέπρεψε και δίδαξε. Τι να πεις γι’αυτήν την προσωπικότητα; Ποια λέξη μπορεί να τον χαρακτηρίσει; Απλά και ωραία, με την λέξη captain και cojones, δεν γίνεται να μην σκεφτείς την μυθική αυτή προσωπικότητα. Ανυπέρβλητος!

8) Οι επιθετικές τριπλέτες. Ανέκαθεν ο σύλλογος μπορούσε να υπερηφανεύεται και για τα επιθετικά όπλα που είχε στο ρόστερ του. Από την εποχή του Θέσαρ, του Μπασόρα και του Κουμπάλα, μέχρι και στο σήμερα και στους Σουάρες, Μέσι και Ντεμπελέ, η Μπαρσελόνα είχε την τύχη να φιλοξενεί μερικούς εκ των κορυφαίων επιθετικών όλων των εποχών, με αποτέλεσμα πάντα να πρωταγωνιστεί! Δεν ξέρω κατά πόσο άλλοι σύλλογοι, μπορούν να παρουσιάσουν με την ίδια συχνότητα, φονικές τριάδες, που σε βάθος χρόνου πρωταγωνίστησαν και σκόρπισαν τον τρόμο σε αντιπάλους.

9) Η γελοία καραμέλα με τα περί Ουεφαλόνας, που έχει παλιώσει πια. Πολλές φορές, οι αντίπαλοι μας είτε λόγω απωθημένων, είτε λόγω κόμπλεξ, είτε ελλείψει επιχειρημάτων, οδηγούνται στην φθηνή αυτή αναφορά, υπονοώντας πως η Μπαρσελόνα έχει την εύνοια της UEFA. Πραγματικά όμως δεν μπαίνουμε σε διαδικασία απάντησης προς αυτές τις πλευρές. Αφενός, γιατί την αλήθεια την γνωρίζουν άπαντες και αφετέρου, ο διάλογος δεν αποτελεί προσόν για όλους. Μαθήματα ηθικής και αξιοπρέπειας όμως, θα γίνουν από τους νοσταλγούς του Τσαμαρτίν; Aπό αυτούς που δολοφόνησαν τον Σουνιόλ; Από τους συμμάχους των Ιταλών, οι οποίο βομβάρδισαν την Βαρκελώνη; Από αυτούς που προέβησαν σε ένα ανελέητο κυνηγητό εις βάρος του καταλανικού λαού και των πιστεύω του; Από αυτούς που έκλεψαν τρόπαια σε τελικούς, με αίμα και διαιτητικές αλητείες; Από αυτούς που…άλλαξαν την έννοια του offside; Από αυτούς που συνδέθηκαν με σκάνδαλα; Από αυτούς που κλέβουν παίκτες; Από τους νοσταλγούς του ναζισμού; Όχι ευχαριστούμε! Δεν θα πάρουμε! Οι εν λόγω κύριοι, ας κουνήσουν το δάχτυλο τους προς άλλες κατευθύνσεις. Η Μπαρσελόνα δεν πέφτει ποτέ! Εξάλλου δεν την έριξε ούτε ο Ριβέρα, ο Φράνκο, ούτε η τρομοκρατία κάποιων άλλων συνθηκών. Εκεί που άλλες ομάδες θα διαλύονταν με συνοπτικές διαδικασίες, η Μπάρσα πάτησε γερά στα πόδια της, πολέμησε, νίκησε και σήμερα είναι αυτό που γνωρίζουμε όλοι! Περιττό να πούμε, πως δεν υπάρχει άλλη ομάδα σε τέτοιο επίπεδο, που να πέρασε τόσες δυσκολίες και να επέζησε. Ο μεγαλύτερος λόγος υπερηφάνειας για όλους μας!

10) Oι 95 επίσημοι τίτλοι του συλλόγου, ξεχωριστά από τα καταλανικά τρόπαια. Είμαστε η ομάδα με τα περισσότερα (επίσημα) τρόπαια στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Το κυριότερο όμως; Δεν χρειάζεται καμιά προπαγάνδα και τίποτα βρώμικο σε όλο αυτό, για να βγάλουμε το νούμερο αυτό. Βέβαια, αυτός ο αριθμός ενοχλεί κάποιους, αλλά στην ζωή υπάρχουν οι νικητές και οι ηττημένοι. Δυστυχώς για κάποιους, η Μπαρσελόνα ανήκει στους νικητές και δεν εννοούμε μόνο στο αγωνιστικό σκέλος. Και το καλύτερο; Κανένας δικτάτορας δεν μας χάρισε τίποτα. Όλη αυτή η αυτοκρατορία, ξεκίνησε στο γήπεδο, συνεχίζεται στο γήπεδο και θα υπάρχει για πάντα μέσα στις 4 αγωνιστικές γραμμές και σε κάθε άθλημα!

Σαφώς και δεν είναι μόνο 10 οι λόγοι για τους οποίους είμαστε περήφανοι γι’αυτό που πιστεύουμε. Είναι αμέτρητοι! Πάνω απ’όλα όμως, προσωπικά τουλάχιστον, νιώθω δοξασμένος που ζω, έχοντας σαν οδηγό στην ζωή μου, τις αξίες του μεγαλύτερου συλλόγου παγκοσμίως!