Som el Barça!

Facebooktwittergoogle_plusmail

 

img_20140517_175957To περασμένο Σάββατο το χαμόγελο επέστρεψε στο πρόσωπο μου, μετά από πολύ καιρό, αναφορικά με το F.C. BARCELONA.

Όχι γιατί η ομάδα επέστρεψε στην φυσική της θέση.
Ή γιατί, παρά τις 4 σερί γκέλες, των ισάριθμων προηγούμενων αγωνιστικών, στην Primera Division, είμαστε στο +4 από την ομάδα του Ισπανικού Δημοσίου.

Αιτία ήταν όσα προηγήθηκαν του αγώνα.
Που ήταν απείρως σημαντικότερα του 4-2 επί της Sevilla.

Ακόμη κι από τον τραυματισμό του αρχηγού.
Του κορυφαίου παίκτη μας, αλλά και του πλανήτη ολόκληρου, η απουσία του οποίου, για τις επόμενες τρεις εβδομάδες, αποτελεί αιτία βαθιάς ανησυχίας, θέτοντας εν αμφιβόλω την εύρυθμη πορεία της ομάδας για την επίτευξη των στόχων της.

Ωστόσο, πάνω από έναν τίτλο Πρωταθλήματος, Champions League ή Κυπέλλου, ή μια νίκη στο επικείμενο clasico -από τα οποία είμαστε, έτσι κι αλλιώς…χορτάτοι, τα τελευταία χρόνια- αλλά κι από την υγεία του κορυφαίου παίκτη που αγωνίστηκε ποτέ με τα blaugrana, υπάρχει κάτι σπουδαιότερο: ο ίδιος ο σύλλογος!

Η φιλοσοφία του.
Η ιδιαιτερότητα του.
Η δημοκρατικότητα του.

Καλά είναι τα “κατσαρόλια”, ακόμη καλύτερος ο Μessi, αλλά κάποιοι διαλέξαμε να υποστηρίζουμε το F.C.Barcelona σ’ εποχές που τα πρώτα δεν ήταν δεδομένα κι ο ποδοσφαιρικός…Messi-ας αγέννητος.

Γιατί; Πέστε μας τρελούς, αλλά μας ενέπνεε εκείνο το “Mes que un club”…

Ένα μότο που, προϊόντος του χρόνου, το θυμόμασταν μόνο από την αναγραφή του στα καρεκλάκια του “Camp Nou” και σε μπλούζες τις αμερικάνικης πολυεθνικής που μας ντύνει.
Με τις ευλογίες (λίγο – πολύ, όλων) μας, ώστε το F.C.BARCELONA να είναι οικονομικά αυτάρκες και να μην ξαναζήσει στιγμές σαν της δεκαετίας του 1960, που είχε υποθηκεύσει την αγωνιστική του επιτυχία ώστε να χτίσει το “σπίτι” του.

Έτσι, κάποιοι μας θεώρησαν δεδομένους.
Ότι θα νομιμοποιούσαμε ότι έφερναν και θα τα “καθαγιάζαμε” με την ψήφο μας.

Ανεχθήκαμε την παρουσία διαφήμισης στην φανέλα (στο βωμό του να κατακτήσουμε τα “κατσαρόλια” που κάποιες χούντες μας στέρησαν στο παρελθόν), να γίνουν οι ρίγες της οριζόντιες (παρότι το καταστατικό μιλά για κάθετες) θ’ ανεχθούμε, οσονούπω, την παρουσία χορηγού στο όνομα του γηπέδου (για να μην επιστρέψουμε στο 1960 που λέγαμε παραπάνω…), αλλά υπάρχει κάποια στιγμή που φτάνει ο κόμπος στο χτένι.

Η στιγμή να πεις ΒΑSTA YA! (“αρκετά, ως εδώ”) και “Νο Passaran” (“Δεν θα περάσουν”)!

Κι αυτή ήρθε, όταν κάποια νοσηρά μυαλά θέλησαν ν’  ακουμπήσουν τα ιερά και τα όσια μας.

Το σήμα του συλλόγου.

Για να το κάνουν -λέει- πιο εναρμονισμένο με τις επιταγές του σύγχρονου μάρκετινγκ.

Μόνο που οι ίδιοι άνθρωποι επαίρονταν γιατί η Μπαρτσελόνα έχει τα περισσότερα έσοδα σε παγκόσμιο επίπεδο.
Έσοδα που κατέγραψε με το τωρινό σήμα.

Τους ενοχλούσε το “F.C.B” γιατί -ξαναλέει- έχει το ίδιο ακρωνύμιο κι η Bayern Munchen.

Ε να τ’ αλλάξει εκείνη τότε(νες)!
Δεν αλλάζει ο πρώτος για χάρη του 4ο – 5ου. Το ανάποδο γίνεται…

Όπως και να’χει, δοκίμασαν τα αντανακλαστικά μας -κι αντίθετα απ’ ότι περίμεναν- παρότι λιγάκι “σκουριασμένα”, λειτουργούν ακόμη!

Τα μέλη συμπεριφέρθηκαν ως θεματοφύλακες της ιστορίας του F.C.Barcelona κι έσωσαν την τιμή του συλλόγου.

Barca-presenta-escut-sigles-FCB_2096200671_57050278_1500x633

Γιατί το θέμα εν προκειμένω δεν είναι αισθητικό (που κι εκεί κατ’ εμέ χάνει το προτεινόμενο σήμα). αλλά ουσιαστικά κι ιστορικό.

Aυτό το “F.C.B”, που, ελαφρά τη καρδία, κάποιοι εξοβέλισαν από το σήμα μας, ήταν στο στόχαστρο του Franco και των ανθρώπων του, που μας ανάγκασαν να το κάνουμε -επί το ισπανικότερο- “C.F.B” για πάνω από 3 δεκαετίες.

Με το που έπεσε η χούντα (1974) οι προκάτοχοι των σημερινών διοικούντων επέστρεψαν στο αρχετυπικό ακρωνύμιο.

Και τώρα θα το πετάξουμε μόνοι μας;

GRAF764. BARCELONA, 20/10/2018.- Un momento de la votación la Asamblea de Compromisarios del FC Barcelona. EFE/Alejandro García 4651#Agencia EFE

Τα μέλη απάντησαν “ΟΧΙ”.

Κι ο πρόεδρος κι οι συν αυτώ, έντρομοι, ενώπιον της προδιαγεγραμμένης ήττας, τράπηκαν σ’ άτακτη φυγή κι απέσυραν το θέμα από την Σαββατιάτικη συνέλευση.

Το σημαντικό είναι ότι όλα τα ανωτέρω έγιναν σε ζωντανή σύνδεση από το κανάλι της ομάδας.
Όχι εν κρυπτώ.

Έτι σημαντικότερο;
Η στάση των μελών βροντοφώναξε πως “Som el Barça” (“ΕMEIΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΜΠΑΡΣΑ”)!

Δεν είμαστε (ούτε έχουμε καμιά διάθεση να γίνουμε)…Γιουβέντους για να μας κάνει, η οικογένεια Ανιέλι (επειδή της το είπαν οι γκούρου του μάρκετινγκ), το σήμα “J”, ή Σίτι, ή δεν ξέρω και γω ποια άλλη ομάδα που της άλλαξαν το σήμα εν μία νυκτί.

Κάποιοι…ξέχασαν ότι σ’ αντίθεση με τους υποστηρικτές αυτών των ομάδων έχουμε μια ειδοποιό διαφορά.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΛΑΤΕΣ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!

Κι οι εκάστοτε διοικούντες διαχειριστές του.

Είναι προφανές πως τους κάναμε χαλάστρα.
Μεγάλη.
Έφτασαν να “διαρρεύσουν” την τρίτη φανέλα της επόμενης σεζόν με το προτεινόμενο σήμα στο πέτο.
Τόση σιγουριά, τόση έπαρση κι αλαζονεία, ότι θα το περνούσαν κι αυτό.

Υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο.
Των μελών.
Που τους φιλοξενεί στο σύλλογο και τους ακριβοπληρώνει όλους (διοικούντες, παίκτες, τεχνικούς όλων των τμημάτων) από το υστέρημα του.

Κάτι τέτοιες μέρες (δεν είναι και πολλές εσχάτως…) λέω χαλάλι για τα 180 ευρώ που πληρώνω κάθε χρόνο, αφού μου δίνουν το δικαίωμα, από καιρού εις καιρόν έστω, να έχω λόγο για τα δρώμενα του συλλόγου κι όχι απλά να παρακολουθώ άλλους ν’ αποφασίζουν για εκείνον ερήμην μου.

Και για κάτι τέτοιες μέρες θα συνεχίσω να το κάνω (όσο μου το επιτρέπει η οικονομική μου κατάσταση) ώστε να μην αλλάξει η φυσιογνωμία του συλλόγου κι υιοθετήσουμε πάτρωνες.

44447398_250561342478052_7788357754556514304_n αντίγραφο

Υ. Γ.: Ότι συνέβη το βράδυ του Σαββάτου δεν σηματοδοτεί κερδισμένο πόλεμο.

Μια νίκη καταγράφηκε απλά.

Οι πληροφορίες θέλουν τους διοικούντες να απεργάζονται σχέδια για να περάσουν το προτεινόμενο σήμα με άλλο τρόπο.
Πέραν του ότι η επιμονή τους (που γεννά απορίες για ανεξόφλητα γραμμάτια σε σκοτεινά κέντρα αποφάσεων) είναι ανεξήγητη, οποιαδήποτε λήψη απόφασης, χωρίς την έγκριση των μελών, μετά τα όσα έγιναν το Σάββατο θα συνιστά πραξικόπημα.
Γι αυτό απαιτείται εγρήγορση κι όχι επανάπαυση.