Σφάξε με αγά μου, να αγιάσω…

Facebooktwittergoogle_plusmail

democracia

Τα όσα συνέβησαν, συμβαίνουν και θα συμβούν στην Καταλονία, είναι δύσκολο να τα αντιληφθούμε εμείς εδώ. Οι λόγοι πολλοί: Δεν ζούμε εκεί, δεν νιώθουμε όπως νιώθουν εκείνοι που ζουν εκεί, δεν έχουμε πλήρη εικόνα των προβλημάτων τους, των επιδιώξεών τους, γενικότερα της εκεί πραγματικότητας. Έχουμε την αγάπη μας για την Μπάρσα, την αγάπη για την όμορφη Βαρκελώνη και φυσικά τις πολιτικές μας απόψεις.

Θαρρώ πως οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι κάθε λαός έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και να αποφασίζει για το μέλλον του. Δεν υπάρχουν κάποιοι που δικαιούνται περισσότερο (πχ. Λιθουανοί, Σλοβένοι, Κοσοβάροι κλπ.) την ανεξαρτησία τους και κάποιοι που θα πρέπει να περιμένουν να συμφωνήσουν… άλλοι για αυτούς (πχ. Κύπριοι, Καταλανοί, Κούρδοι, Παλαιστίνιοι κλπ.) για να την αποκτήσουν. Αυτό που κάνει η ισπανική κυβέρνηση, πέρα από φασιστικό, είναι και ένα δώρο προς όσους επιθυμούν την ανεξαρτητοποίηση. Αν ήμουν μέρος όσων επιθυμούν την απόσχιση, τώρα θα έτριβα τα χέρια μου με τις ενέργειες του Ραχόι. Αστυνομία, πολιτοφυλακή, ξύλο σε παιδιά και γέροντες, πλαστικές σφαίρες και άλλα τέτοια… όμορφα. Η Ισπανία (του Ραχόι) δείχνει ένα πρόσωπο που όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε και ωθεί τον καταλανικό λαό, ακόμα και αν κάποιοι είχαν διαφωνίες ή επιφυλάξεις και ενδεχομένως θα τις εξέφραζαν μέσω της κάλπης, προς έναν και μόνο δρόμο. Εύκολα μαντεύει κανείς ποιον…

Και η Μπάρσα; Εδώ υπάρχουν πολλές απόψεις και ούτε εμείς, οι φίλοι της, θα συμφωνήσουμε. Προ ημερών ο σύλλογος πήρε θέση υπέρ της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος. Όταν ήρθε η ώρα της κάλπης και η προσπάθεια καταστολής ήταν σε πλήρη εξέλιξη, τέθηκε θέμα αν θα γίνει ή όχι το ματς με την Λας Πάλμας. Η διοίκηση της Μπάρσα, εν μέσω απειλών, πιέσεων κλπ., αποφάσισε να αγωνιστεί η ομάδα μπροστά σε άδειες κερκίδες.

Θεωρώ ότι σωστά έγινε το ματς. Εντύπωσή μου είναι ότι η μη τέλεσή του θα ήταν τεράστιο… αυτογκόλ από πλευράς Μπαρσελόνα και θα εξυπηρετούσε μόνο τους ανταγωνιστές της, οι οποίοι αυτό ακριβώς ήθελαν. Η Μπάρσα να μην κατέβει σε ένδειξη διαμαρτυρίας και έτσι ξαφνικά, το βαθμολογικό πλεονέκτημα να εξαλειφθεί. Μπορεί να είναι τυχαίο ότι οι ποδοσφαιρικές αρχές της Ισπανίας απειλούν όλο αυτό τον καιρό ότι σε περίπτωση ανεξαρτητοποίησης της Καταλονίας η Μπάρσα θα τεθεί εκτός Πριμέρα Ντιβισιόν (λες και αυτό θα το αποφασίσει ο κάθε… υπάλληλος ονόματι Τέμπας). Μπορεί να είναι τυχαίο ότι η Λας Πάλμας από τα Κανάρια Νησιά (κάπου στον Ατλαντικό, δυτικά του Μαρόκου) ήθελε να παίξει με φανέλες που να διαφημίζουν την ενότητα της Ισπανίας. Ζητώ συγγνώμη από τους ρομαντικούς, αλλά εδώ βρωμάει μεθόδευση. Να τσιμπήσει η Μπάρσα, να αντιδράσει με βάση τον ρομαντισμό, να φορτωθεί ένα ηθικό βάρος και να μην αγωνιστεί, με τις γνωστές συνέπειες.

Το λάθος όμως δεν αποφεύχθηκε. Γιατί χωρίς κόσμο; Με κόσμο κανονικά και με την ευκαιρία να εκφραστεί ο κόσμος αυτός. Δεν ήταν πάντα το Καμπ Νόου και η Μπάρσα ένας τόπος και ένας τρόπος αντίστοιχα να εκφράζονται οι Καταλανοί; Σε μια μέρα τόσο φορτισμένη, η Μπάρσα όφειλε και να αγωνιστεί και να δώσει την ευκαιρία στους οπαδούς της να μετατρέψουν το ματς σε διαδήλωση κατά του καθεστώτος τρομοκρατίας που επιβάλλει η κυβέρνηση του Ραχόι. Είναι ένα ακόμα λάθος που χρεώνεται η διοίκηση, από τα πολλά που έχει κάνει σε διάφορους τομείς. Δεν είναι όμως λογικό να της χρεώνει κανείς ότι έγινε το ματς.

Έχουμε 2017. Εδώ και δεκαετίες το ποδόσφαιρο είναι επαγγελματικό. Επομένως, η Μπάρσα οφείλει να σταθμίζει το συμφέρον της, μένοντας πιστή στην ιστορία της. Είναι κάπως άτοπο να περιμένεις πολιτική δράση από ένα επαγγελματικό ποδοσφαιρικό κλαμπ. Ακόμα όμως και αν περιμένεις… κάτι που παραπέμπει σε πολιτική δράση, το «σφάξε με αγά μου να αγιάσω» και το… φωτοστέφανο του «μάρτυρα», μάλλον δεν είναι η ενδεδειγμένη δράση. Η Μπάρσα οφείλει να προωθεί τα ιδεώδη της αγωνιζόμενη. Σε λίγες ημέρες θα παίξει με την Ατλέτικο στη Μαδρίτη. Εκεί που θα ανεμίζουν οι ισπανικές σημαίες με τα εμβλήματα του Φράνκο (γνωστή εικόνα από τα προηγούμενα χρόνια). Η παλικαριά για την Μπάρσα είναι να κερδίσει μέσα εκεί και να ανεμίσουν οι παίκτες της την καταλανική σημαία. Η παλικαριά είναι να πάρει το πρωτάθλημα και να το αφιερώσει στην Καταλονία. Έτσι και αλλιώς, το πού θα παίζει η Μπάρσα, αν ανεξαρτητοποιηθεί η Καταλονία, είναι δευτερεύον ζήτημα, μπροστά στο ζήτημα της ανεξαρτησίας ενός λαού. Κάπου θα παίξει και αν η Ισπανία δεν τη… θέλει (η καρδούλα τους το ξέρει), υπάρχουν και άλλες λύσεις. Επομένως, αφού το ποδοσφαιρικό ζήτημα δεν είναι το κυρίαρχο, γιατί μπλέκουμε τη διεξαγωγή του αγώνα με αυτό;

Δεν βλέπω τι θα είχε να κερδίσει ο αγώνας για δημοκρατία και ελεύθερη Καταλονία από το να μην έπαιζε η Μπάρσα με τη Λας Πάλμας. Πέρα από τη ρομαντική πτυχή του γεγονότος, τίποτα άλλο. Η Μπάρσα οφείλει να υποστηρίζει αταλάντευτα ότι ο καταλανικός λαός δικαιούται να αποφασίσει για το μέλλον του και να το καθιστά σαφές συνεχώς. Οφείλει να δίνει στους οπαδούς της την ευκαιρία να εκφράζονται, όπως συμβαίνει από την ίδρυσή της. Αυτά οφείλει να μην προδώσει και για να μην τα προδώσει, απαραίτητο είναι να αγωνίζεται. Για αυτό και το άδειο γήπεδο, επειδή ο αγώνας για δημοκρατία και ελεύθερη Καταλονία δεν άρχισε ούτε τελείωσε την Κυριακή, 1/10/2017, καλό είναι να μην το ξαναδούμε.

ΥΓ. Γέλιο και μόνο γέλιο με ορισμένους -γνωστούς για το ποια ομάδα συμπαθούν- δημοσιογράφους στα ελληνικά ΜΜΕ. Κατ’ αυτούς, η Μπάρσα έφτυσε την ιστορία της, επειδή αγωνίστηκε με τη Λας Πάλμας. Οι ίδιοι που προσπαθούν τόσα χρόνια να αποδομήσουν αυτή την ιστορία, τώρα μας λένε ότι η Μπάρσα δεν την τίμησε. Εντάξει παιδιά, δεν ξέραμε ότι είχατε τέτοιες ανησυχίες για την ιστορία της ομάδας μας. Την άλλη φορά θα σας ρωτήσουμε. Καλά, για την άγνοια της ιστορίας (όχι της αθλητικής απαραίτητα), για τις άτοπες συγκρίσεις με παραδείγματα από την Ελλάδα δεν χρειάζεται να κάνουμε λόγο. Παλιά ιστορία και πικρή, εμπάθεια, οπαδική αγκύλωση, άγνοια (ή ημιμάθεια) οδηγούν σε γελοίες δημόσιες τοποθετήσεις για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Ενα ζήτημα που στο κάτω – κάτω, αφορά τους Καταλανούς. Ποιοι είμαστε εμείς που από την Ελλάδα θα κρίνουμε την ανάγκη ενός λαού να ζήσει όπως αυτός θέλει και με ποιους τρόπους θα το διεκδικήσει, ώστε να δικαιούμαστε να κάνουμε… υποδείξεις σε έθνη, συλλόγους, ανθρώπους; Δεν κοιτάμε τα χάλια μας; Λίγη σοβαρότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Οπως και λίγο διάβασμα της ιστορίας της σύγχρονης Ισπανίας…