Pep Show Boys!

Facebooktwittergoogle_plusmail

n f c barcelona varios-12618{jcomments on}Είμαι σίγουρος πως «δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας» (ούτε στη Βαρκελώνη…) γράφοντας για τα συναισθήματα ανείπωτης ΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ που με γέμισε – όπως  πιστεύω κι εσάς – η ποδοσφαιρική ομάδα του FC Barcelona για άλλη μια φορά. Δεν ήταν μόνο η νίκη στο άντρο της αιωνίας αντιπάλου. Αυτή πια τείνει να μετατραπεί σε ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΛΑΤΡΕΙΑ…

Εκείνο που με έκανε να «ψηλώσω» λίγο περισσότερο από τα 187 εκατοστά που γράφει το «Δελτίον Ταυτότητός» μου δεν ήταν μόνο τα όσα συνέβησαν στα δύο ημίχρονα που εκτυλίχθηκαν στο… Καναπέου, αλλά και στο… τρίτο στην Sala Prensa. Εκεί όπου ο καλύτερος προχθεσινός «παίχτης» έδωσε ένα ακόμη… ρεσιτάλ! Για τον Pep Guardiola ασφαλώς ο λόγος…

Όχι μόνο γιατί φρονώ πως η συγκεκριμένη νίκη – μαζί με εκείνη του 2-6 όταν καθιέρωσε τον Messi ως «ψευτοεννιάρι» – φέρει πιο ευκρινώς την υπογραφή του σε τεχνικό επίπεδο στην… ούγια, αλλά γιατί όσα δήλωσε μετά το τέλος του αγώνα αποτελούν «μνημείο» για όσους θέλουν να μπουν στον κόπο να καταλάβουν τι εστί αυτή η περίφημη φιλοσοφία του FC Barcelona και της La Masia. Την ώρα που εγώ – όπως κι η πλειονότητα από εσάς, είμαι σίγουρος – έβγαινα από τα ρούχα μου για την επιμονή του Victor Valdes να προσπαθεί (τις περισσότερες φορές αποτυχημένα…) να βρει τους συμπαίκτες του με τα πόδια αντί να γεμίσει στα… κουτουρού εκείνος τον… αποθέωνε! Όχι για την αποκοτιά του (που κόστισε ένα γκολ κι ενδεχομένως θα μπορούσε να κοστίσει και κάποιο ακόμη…) αλλά γιατί δρούσε βάσει των όσων έμαθε στα μικράτα του. Βάσει του… τυφλοσούρτη της Ακαδημίας. «O Valdes είναι η εικόνα μας» ήταν το απόφθευγμά του και δεν έχει άδικο…

Η εικόνα της απαρέγκλιτης πίστης στα ποδοσφαιρικά ιδανικά που μας έχουν φέρει στην κορυφή του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, αλλά κυρίως στο… Έβερεστ της  εκτίμησης, στο διηνεκές μάλιστα, σύμπασας της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής κοινής γνώμης. Δεν είναι ότι η Μπαρσελόνα είναι η καλύτερη ομάδα του πλανήτη. Κατά καιρούς υπήρξαν κι άλλες που συγκυριακά βρέθηκαν σ’ αυτή τη θέση. Για μεγάλο ή μικρό διάστημα… Η διαφοροποίησή της σε σχέση με τις περισσότερες εξ αυτών – πλην της διάρκειας που βοηθά στην καταξίωση – είναι ο τρόπος με τον οποίο έφτασε ως εκεί: Χάρη στα «προϊόντα» των Ακαδημιών της που έμαθαν να παίζουν (ΩΡΑΙΟ) ποδόσφαιρο. Όχι να κυνηγούν τα πόδια αντιπάλων όπως γίνεται στα καθ’ ημάς, ή να καταστρέφουν. Όχι…Πάσα-πάσα, τίκι-τάκα, ζίγκι-ζάγκα και πιμ-παμ σφυρηλατήθηκε αυτό το οικοδόμημα στο ποδοσφαιρικό «αμόνι» της La Masia. Του οποίου οι ένοικοι διδάχθηκαν, εκτός από τα μυστικά της «στρογγυλής θεάς», σεβασμό, αλληλεγγύη, ταπεινοφροσύνη. Στοιχεία που στο «μοντέρνο» ποδόσφαιρο – όπου το «EΓΩ», το μάρκετινγκ κι οι τραπεζικοί λογαριασμοί αποθεώνονται – μοιάζουν εξοβελισμένα…

Η συμβολή του Pep στο προχθεσινό νέο show στη Μαδρίτη δεν περιορίζεται στο 3-4-3 (που αργότερα έγινε μέχρι και 4-6-0, με την προσθήκη του Busy στα στόπερ, αλλά τι σημασία έχουν τα συστήματα…). Αποτελεί το… τοτέμ. Το «φάρο», που δείχνει το δρόμο στην τωρινή φουρνιά. Την καλύτερη που είχε αυτός ο σύλλογος στην 112χρονη  ιστορία του. Προσφέρει έμπνευση καθιστώντας τους παίκτες  κοινωνούς των ποδοσφαιρικών του οραμάτων…

Κάπως έτσι εξηγείται πώς ο Puyi αμέσως μετά το λάθος του Valdes – αντί να τον κατσαδιάσει – σάλπιζε το σύνθημα για ανασύνταξη.
Κάπως έτσι, ο Μessi – πάροτι τους πήρε παραμάζωμα στη φάση της ισοφάρισης – εμφάνισε την πιο ορθολογική εκδοχή του φετινού του εαυτού. Αφού είχε πυροδοτήσει πάντως τον… εκρηκτικό μηχανισμό!
Κάπως έτσι. ο Iniesta – εκτός του να ζαλίζει με μεθυστικές ντρίπλες τους αντιπάλους – γύριζε πίσω να συνδράμει τον Abidal, που επιβεβαίωσε ότι δεν διανύει τις καλύτερές του μέρες στη Βαρκελώνη.
Κάπως έτσι, ο Xavi «έκρυβε» την μπάλα στα γνώριμα στάνταρ του (τον βοήθησε πάντως κι ο προπονητής στέλνοντας πολλούς παίκτες κοντά του…).
Κάπως έτσι, ο Fabregas από πρώτος ασίστμαν στην Premier League έγινε η επιτομή του κρυφού επιθετικού (8 γκολ ως τώρα…).
Κάπως έτσι, ο Alexis Sanchez – εκτός του ότι συνέχιζε την… απόσβεση των εκατομμυρίων – μας συστηνόταν ως οπορτουνιστής σέντερ φορ… ξεμαλλιάζοντας την μόνη ευκαιρία για γκολ που του παρουσιάστηκε…(Καλά, για την ενέργεια που βγάζει στο γήπεδο το ξέραμε…)
Κάπως έτσι, αν και κάθονται στον πάγκο παίκτες που αλλού θα ήταν βασικοί κι αναντικατάστατοι (Villa, Κeita…) μένουν εκεί δίχως μουρμούρα…
Κάπως έτσι, επίσης, ο Valdes (στην χειρότερη βραδιά του την τελευταία 5ετία…) φιλοτιμηθηκε να βγάλει δύο σουτ, έστω και με δόση τύχης…

Κάπως έτσι, το «Bernabeu» έχει μετατραπεί σε… εξοχικό (4 νίκες-2 ισοπαλίες) τα τελευταία 3,5 χρόνια.
Κάπως έτσι, στο ίδιο διάστημα δεν έχουμε ηττηθεί σε 90λεπτο, κι ο Pep έχει γίνει συλλέκτης των ταυτοτήτων του μεταφραστή…
Κάπως έτσι, τέλος, ξαναγράφεται η ιστορία: το ψυχολογικό χάντικαπ, η ετικέτα του «δεύτερου», περνούν στο DNA του αποκαθηλωμένου αντιπάλου….  

ΥΓ.: Μια κι ο λόγος για τον… ακατονόμαστο: Εκτιμώ ότι τα πρώτα classico κάθε χρονιάς (καθότι περισσότερο… ανώδυνα)  αποτελούν τα crash test του για να μετρήσει την ομάδα του με τη δική μας και να δει πού βρίσκεται. Κι αφού η τακτική του ανοικτού παιχνιδιού και των χαμηλών τόνων – που εν πολλοίς κράτησε και μετά το ματς (λέγεται πως του έχει επιβληθεί από τους «παλιούς» της  ομάδας του) – δεν απέφερε καρπούς, ετοιμαστείτε στα υπόλοιπα clasico να γυρνάμε στα περσινά. Παλάσκες, φυσεκλίκια με πρωτοπαλίκαρα τους Pepe και Μarcelo δηλαδή… Όσο για τη διαιτητολαγνεία, θ’ ακολουθήσει πιθανή εκπαραθύρωση από την κορυφή…