Παρέα ή …παρεάκι;

Facebooktwittergoogle_plusmail

 

n f_c_barcelona_varios-12618Είσαι γκρινιάρης» μου πέταξε απηυδισμένος ο Γιώργος. Συνοδοιπόρος μου στον εργασιακό μου χώρο στην υποστήριξη του F.C Barcelona. “Ναι είμαι…” παραδέχθηκα. «Μόνο που είμαι και περφεξιονιστής…Τελειομανής. Δεν συγκρίνω της Μπάρσα με καμιά άλλη ομάδα. Με αυτά που έχω δει μόνο με την καλύτερη εκδοχή της την παραβάλω!  Κι αυτό που βλέπω πόρρω απέχει από το να είναι τέλειο…»

Ο ανωτέρω διάλογος διεμήφθη όχι χθες το βράδυ, όπως θα φανταζόταν κανείς, αλλά την Τετάρτη, κατά τη διάρκεια του νικηφόρου αγώνα με την A.C Milan. O ρόλος του μετά Χριστόν προφήτη δεν μου άρεσε ποτέ και στα πίσω – πίσω δεν θα κάνω όσα κοροϊδεύω…

Οι προηγούμενες, αλλά κι οι επόμενες γραμμές είχα σκοπό να γραφούν – αν θέλετε το πιστεύετε – μετά τον αγώνα στο San Siro, αφού το 2-3 δεν αποτέλεσε επαρκή …τσίμπλα στα μάτια μου. Ωστόσο κάποια επείγοντα project, τα λόγια του Γιώργου, αλλά κι η υποσυνείδητη απροθυμία μου να χαλάσω την (επίπλαστη) ευφορία λειτούργησαν ως …χειρόφρενο. Φευ…Το κείμενο γράφεται με μερικές μέρες καθυστέρηση. 

Για να εξηγηθούμε: δεν πληκτρολογώ ορμώμενος από την τσαντίλα για την παρθενική φετινή ήττα και μάλιστα από την ομάδα που ο πρόεδρος της είναι μέλος της Μαδρίτης και το γήπεδό της έχει βαφτιστεί από το όνομα παίκτη των «merengues». Ούτε καν υπό την επήρεια του -6 που… καταψύχει την προοπτική του 4ου σερί τίτλου. Θεωρητικά τουλάχιστον…

 Γιατί αν κάποιοι μπορούν ν’ ανατρέψουν την παρούσα κατάσταση είναι αυτοί που τη δημιούργησαν. Δεν αποκλείεται στις 10 Δεκέμβρη να δούμε το γνωστό «έργο» ν’ ανεβαίνει στο «εκράν» του…Καναπέου. Ξέρετε εσείς…Τον Κοντο-ε και τα άλλα παιδιά να δείχνουν τις (Qatar-αμένες) φανέλες τους  ψηλά στους 701 cules που θα είναι στον «περιστερώνα»… Oπότε η κουβέντα, τα προγνωστικά κι η διάθεση θα αλλάξουν άρδην….

Ωστόσο, ακόμη κι αυτό να συμβεί εμένα άλλο με «καίει»: 

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΨΑΧΝΩ, ΕΠΙ ΜΑΤΑΙΩ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗΝΕΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΦΙΛΟΙ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΟΛΜΟΥΝ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΟΥΝ ΣΤΑ ΠΙΟ ΟΡΓΙΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΟΝΕΙΡΑ! ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ…

Nαι ξέρω, «τίποτα δεν κρατάει για πάντα», «όλα κάνουν τον κύκλο τους» κι άλλες τέτοιες κοινοτυπίες ισχύουν. Μόνο που δεν επαρκούν για να εξηγήσουν τα αίτια της φθίνουσας πορείας μας…

Θα επιχειρήσω να το κάνω με την ελπίδα να διαψευστώ πανηγυρικά…

Ως γνωστόν για κάθε ομάδα το καλοκαίρι είναι η περίοδος που «χτίζεται». Αυτό που πέρασε εκτός της συνήθους, πια, υπερατλαντικής τουρνέ αναλώθηκε στην τρίτη – και τελευταία – έκδοση της…Σεσκ-ιάδας! Δεν ήταν μόνο η εμμονική προσπάθεια της διοίκησης (παρά την «μαύρη τρύπα» των οικονομικών…) να επαναπατρίσει τον πρώην αρχηγό της Arsenal που μου έκανε εντύπωση. Ήταν κι η στάση των παικτών κι η μονότονη – έως κουραστική – δημόσια επιμονή τους να τον έχουν συμπαίκτη και σε διασυλλογικό επίπεδο εκτός από διεθνές… Nαι ήταν μαζί στη Masia, οι δεσμοί φιλίας τους είναι γνωστοί, αλλά κάτι ανάλογο εγώ δεν θυμάμαι σε καμιά άλλη ομάδα και για κανένα παίκτη…

Δουλειά του ποδοσφαιριστή είναι να προπονείται και να παίζει κι όχι να συστήνει ποιους θα ήθελε δίπλα του θαρρώ. Κάπως έτσι μπερδεύονται οι ρόλοι και χάνονται ιεραρχία και συνοχή…

Ναι, ξέρω τι θα πείτε: αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη ομάδα. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ. ΕΙΝΑΙ μια ΠΑΡΕΑ αλλά πολύ φοβάμαι πως τείνει να γίνει… παρεάκι! 

Μέχρι πέρσι είχαμε τον Milito, τιμής ένεκεν, για να ικανοποιείται ο ψυχισμός του Messi, παρότι ο Αργεντινός αμυντικός δεν μπορούσε να μαρκάρει ούτε…ντουλάπα. Τώρα μπήκαμε στα έξοδα για να έρθει πίσω ο «άσωτος υιός»…Κάνοντας το χατίρι τον Puyol, Pique κι όλων των υπολοίπων που είχαν φάει τα δάχτυλα τους στέλνοντας μηνύματα στο Twitter…Ποιος έχει σειρά πλέον; Ο …Αrteta;

Και τελικά ναι, οι παρέες γράφουν ιστορία, αλλά μήπως…παραγνωριστήκαμε; Μήπως; 

H κίνηση με τον Fabregas πάντως είχε ποδοσφαιρική λογική. Να έρθει φρέσκο αίμα στα χαφ – δίχως ν΄ απαιτείται χρόνος προσαρμογής – που θα  ξεκουράσει τον Xavi ετοιμάζοντας τη διάδοχη κατάσταση. Ωστόσο, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν συνέβη…

Ο Xavi  παρέμεινε μετρονόμος του παιχνιδιού μας – και βασικός λόγος κατ’ εμέ που η ομάδα δεν «περπατά» αφού, αντίθετα απ’ ότι θα περίμενε κανείς (μετά το πρώτο καλοκαίρι χωρίς διεθνείς υποχρεώσεις έπειτα από 3 σερί),  φαίνεται ξεζουμισμένος…Όχι μόνο αυτός, πάντως, αφού η ομάδα αδυνατεί να βρει ρυθμό προκειμένου να παίξει το tiki taka…

Να ταν μόνο αυτό…Oι παίκτες μοιάζουν μπερδεμένοι μη μπορώντας ν’ αφομοιώσουν το 3-4-3 που επιλέχθηκε για να χωρέσουν όλοι οι πρωτοκλασάτοι. Στην άμυνα τα κενά είναι χαοτικά αφού δεν υπάρχει πλάτος. Θυμηθείτε μόνο το …πάρτι των ακραίων της Valencia στο Μestalla, του Μuniain στο Μπιλμπάο και εσχάτως στο Μιλάνο…

 Για την «πληγή» των στημένων που μας κατατρέχει από τα classico του Super Copa τι να πει κανείς; Τα 3 από τα 4 γκολ τότε τα είχαμε φάει από στημένη μπάλα. Τότε λέγαμε ότι είναι καλοκαίρι, είναι νωρίς. Έφτασε Δεκέμβρης κι οι …παιδικές ασθένειες παραμένουν όπως αποδεικνύει το γεγονός πως χάσαμε μετά από κόρνερ…Όπως παραλίγο να χάσουμε στο Bilbao από ένα άλλο…

«Μπροστά» τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα…Η…εξάρτηση στο σκοράρισμα από τον Μessi μεγαλώνει μέρα με την μέρα. Η πολυφωνία είναι άγνωστη λέξη αφού μετά τον Αργεντινό (15 γκολ) δεύτερος σκόρερ είναι το «κρυφό εννιάρι» Sesc (5). Την ίδια στιγμή που ο Villa βολοδέρνει, πότε δεξιά και πότε αριστερά, καταναλώνοντας δυνάμεις και ψάχνοντας τον εαυτό του. Πέρσι ναι μεν δεν σκόραρε με συνέπεια αλλά τουλάχιστον ήταν παρών στα μεγάλα ματς. Αντί για καλύτερος όπως περίμεναν όλοι, μετά τη χρονιά προσαρμογής, μοιάζει χειρότερος… 

Επίσης λείπουν τα τρεξίματα, η πίεση (για δύο…) και το άμεσο τελείωμα του Pedro που μοιάζει να καίει …λάδια μετά από 2 χρόνια «στα κόκκινα», ενώ ο Αlexis πάει από τραυματισμό σε τραυματισμό και έχει δείξει μόνο sample των ικανοτήτων του στο κλάσικο στο Μπερναμπέου το καλοκαίρι…To ίδιο ισχύει και για τον Iniesta…

Μήπως να δίνονταν παραπάνω ευκαιρίες στον Cuenca στην πτέρυγα αντί να χάνει αυτοπεποίθηση εκεί ο Villa και να δημιουργούνται σενάρια περί τσακωμού με τον Μessi;

O τελευταίος θα μπορούσε να κάθεται και λίγο στον πάγκο. Ειδικά όταν προέρχεται από 18 ώρες πτήσης και τζετ λαγκ. Αλλιώς ενδέχεται να εμφανίζει εικόνα όπως η χθεσινή. Που δεν συνάδει με εκείνη του κορυφαίου σύγχρονου ποδοσφαιριστή…

Πλέον η λέξη κλειδί είναι η διαχείριση. Όχι μόνο της ομάδας από τον Guardiola. Αλλά κι η διαχείριση κρίσης. Πρώτη φορά στην 4ετια του είμαστε τόσο πίσω στην βαθμολογία. Το τι θα κάνουν στη Βαρκελώνη το φαντάζομαι αλλά μπορώ να μιλήσω μόνο για μένα; θα είμαι στο πλευρό της μέχρι εσχάτων. Δεν μου χρωστάει, ΤΗΣ ΧΡΩΣΤΑΩ αυτής της ομάδας. Συναισθήματα πληρότητας πρωτόγνωρα. Το ίδιο κι όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι, αφού είναι φτιαγμένη από την ύλη των ονείρων τους… 

Υ.Γ: Η διαιτησία των τελευταίων αγωνιστικών και δη η χθεσινή δεν αποτελεί επαρκές άλλοθι μας από τη στιγμή που εμφανίσαμε τέτοια εικόνα (δίχως τρεξίματα, κίνηση χωρίς τη μπάλα, γενικότερα υποτονικοί…). Εμείς δώσαμε δικαιώματα…Για να μπορεί ο κάθε βοηθός να κόβει με τόση άνεση τρεις φάσεις με ανύπαρκτο οφσάιντ. Ωστόσο δεν θέλω να φανταστώ ότι αυτά με τα οποία γελάγαμε πέρσι θα τα …λουστούμε τώρα. Θα στενοχωρηθώ πολύ αν δω στις εφημερίδες που πρόσκεινται (;) στo FCB να βγαίνουν με γραμμές για το που ήταν το οφσάιντ κι ο παίκτης που κάλυψε. Αυτά είναι για τις ομάδες της εξάρας. Όχι για μια από τις καλύτερες ομάδες στην ιστορία του αθλήματος…