Φύσηξε…Levante(s) και καθάρισε!

Facebooktwittergoogle_plusmail

n f c barcelona varios-12618Στο τελευταίο σημείωμα (μετά τον αγώνα με την Getafe….) εξομολογούμουν πόσο γκρινιάρης και περφεξιονιστής είμαι. O χαρακτήρας μου δεν μεταβλήθηκε εν τω μεταξύ, αλλά από προχθες έχω ένα σαρδόνιο χαμόγελο στα χείλη.

Προς γνώσιν δεν είμαι είμαι…ανεμοδούρας, ν’ αλλάζω γνώμη ανάλογα με τ’ αποτέλεσμα. Για παράδειγμα την περασμένη Τετάρτη στο 4-0 επί της Vallecano ο μόνος λόγος χαράς μου ήταν 112α γενέθλια του FCB. Άντε κι ο Αlexis…

Προχθές είχα περισσότερους: Πλην της  άνετης επικράτησης με το αγαπημένο μας, πια, σκορ εντός έδρας επί της – έκπληξης της φετινής Primera Division – Levante, η «αεράτη» (5… μποφόρ) εμφάνιση της ομάδας. Κοινώς φύσηξε Levante(ς) και…καθάρισε!

Ας ελπίσουμε να καθάρισαν και τα μαύρα σύννεφα που είχαν μαζευτεί πάνω από τη Βαρκελώνη οριστικά…Θα το ξέρουμε σε λίγες μέρες, όταν η ομάδα θα έχει δώσει το απόλυτο crash test της.

Εκεί που ελπίζω να μην ξαναδούμε το θλιβερό θέαμα του Coliseum, μια εβδομάδα πριν, με παίκτες που έμοιαζαν βγαλμένοι από το γνωστό παιδικό παιχνίδι «στρατιωτάκια, ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα»!

Κόντρα στη Λεβάντε,  έτρεχαν, πίεζαν, είχαν κατοχή με… σταλινικό ποσοστό κι εν γένει ευχαρίστησαν τον κόσμο κι ευχαριστήθηκαν κι οι ίδιοι (το σημαντικότερο).  Έτσι έκαναν την μοναδική ομάδα που έχει κερδίσει την πρωτοπόρο να μοιάζει «μικρή» και να μην αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης της κυριαρχίας τους. Μια τέτοια εμφάνιση ευελπιστώ να δω (επιτέλους όμως…) εκτός έδρας. Έστω και στην (θεωρητικά τουλάχιστον…) πιο δύσκολη έξοδο από το «φρούριο» του Camp Nou. Για να πάρεις  τη Lliga, άλλωστε, δεν φτάνει το απίστευτο 39-0 γκολ αβερέϊτζ εντός. Χρειάζεται κι «έξω»…

Εκείνο που σίγουρα για μένα (ξε)καθάρισε χθες, πλέον, είναι πως στα δύο προηγούμενα παιχνίδια είδαμε την ομάδα να εφαρμόζει για τελευταία φορά ως βασικό σύστημα το 4-3-3 τη φετινή περίοδο. Έτοιμη ή όχι βλέπω να πορεύεται εφεξής με το 3-4-3…

Ο έτερος σχηματισμός, ο «κλασικός» (που λένε κι οι σπορτκάστερ…), νομίζω αποκρυπτογραφήθηκε σε τέτοιο βαθμό την προηγούμενη τριετία ώστε φτάσαμε στο σημείο αντιπάλους, που τους κερδίζαμε με ένα…φύσημα (Getafe, Rayo…), όχι μόνο να αντιμετωπίζουμε δημιουργικό πρόβλημα αλλά και να κινδυνεύουμε υπέρ το δέον πια…

Ήρθε η ώρα να λανσάρουμε κάτι νέο. Όχι πως το 3-4-3 είναι πανάκεια: Στο προηγούμενο σημείωμα, άλλωστε, εξέφραζα τις ενστάσεις μου για το πλάτος της άμυνας. Ειδικά αν παίζει κι ο Πικέ η τρίαδα πίσω υστερεί αισθητά σε ταχύτητα που είναι απαραίτητη για να καλυφθούν οι χώροι. Τίμημα που πρέπει να πληρώσεις για να έχεις ένα ψηλό στόπερ για το εναέριο παιχνίδι. Εξάλλου κι ο Abi δεν είναι στη …σεληνιασμένη περσινή και προπέρσινη κατάσταση του κι ο capi μόνο …Tαρζάν δεν θυμίζει! Εξού γιατί ο Mascherano είναι αμετακίνητος στα μετόπισθεν… Χθες ο Guardiola μετά το ματς εκτιμούσε πως «άμυνα με τρεις είναι ρίσκο» στο… Καναπέου. Πειράζει που είμαι σίγουρος πως θα τη δούμε;

Άλλωστε αυτό το σύστημα δίνει στην ομάδα έναν παίκτη παραπανίσιο εκεί που παίζεται το παιχνίδι. Στα χαφ. Εκεί που κάποιοι βάζουν 5 ή κι έξι… Έτσι ανάλογα με τη μορφή του αγώνα ο προπονητής μπορεί να βάλει δίπλα στους «ακούνητους» Xavi, Iniesta και Sergio B. έναν εκ των Thiago Alcantara, Fabregas (για περισσότερη δημιουργικότητα), Κeita (για ανάσχεση). Και ν’ ανακατέψει περαιατέρω την …τράπουλα βάζοντας Fabregas κι Ιniesta στην «μπροστινή» τριάδα…

Μια κι ο λόγος για αυτήν χάρηκα ιδιαίτερα παρατηρώντας πως μετά από 2,5 χρόνια που κάθε παίκτης που αγωνιζόταν εκεί είχε τη θέση και το ρόλο του – σε επίπεδο …εξειδίκευσης – πλέον είδαμε τόσο με τη Rayo (μετά το ημίωρο) όσο και χθες διάθεση για «ολ αράουντ» παιχνίδι. Σαν κι εκείνο που μας έκανε αχτύπητους την ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΗ ΣΕΖΟΝ 2008-09. Cuenca και Αlexis (άρχισε να παίρνει ρυθμό κι είναι πολύ σημαντικό…) άλλαζαν πλευρές, ο Μessi ξεκίναγε από μακριά για να μη δίνει σημείο αναφοράς στους αμυντικούς και στα κενά έμπαιναν οι Xavi – Iniesta…

Δηλαδή τι, όλα είναι πια ωραία και καλά και κάντε μας… απονομή; Όχι ακριβώς. Ακόμη και στη προχθεσινή εμφάνιση αλά…παλαιά της Μπάρσα υπήρχαν μερικά θέματα ανησυχίας; Όπως η κατάσταση του Xavi φέρ’ ειπείν, που ακόμη δεν είναι …κουρδισμένος για να παίξει το ρόλο του μετρονόμου του παιχνιδιού μας. Απλά η εμφάνιση των Iniesta, Fabregas τον συμπαρέσυρε…

Ή όπως η απενεργοποιήση δύο επιθετικών «πυρηνικών κεφαλών» όπως ο Villa κι ο Pedro. Ο δεύτερος φάνηκε σε μια κραυγαλέα ευκαιρία πως δεν έχει βρει ακόμη τα πατήματα του. Όσο για τον Αστουριανό δήλωνε  πως είναι ευχαριστημένος στην Μπάρσα κι ας παίζει εξτρέμ αλλά παρά ταύτα έμεινε στον πάγκο.

Προσωπικα δεν θα εκπλαγώ αν δω τον Cuenca στο βασικό σχήμα κόιντρα στη Μαδρίτη. Νομίζω, άλλωστε, πως πέραν της τακτικής ο Pep αντιμετωπίζει το επικείμενο ματς ως μάχη ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας. Κι εμείς θα ζήσουμε ή θα πεθάνουμε με τη δική μας…

Υ.Γ: Κάλλιο αργά παρά ποτέ…Για τις τιμές μνήμης στον πρόεδρο – μάρτυρα του συλλόγου Josep Sunyol αναφέρομαι, που μετά από 65 χρόνια από τη δολοφονία του από τους Φαλαγγίτες του Φράνκο δικαιώθηκε. Κι από τη διοίκηση. Γιατί το καντήλι του ήταν άσβηστο στο εικονοστάσι της μνήμης του κόσμου…