Στην επέτειο του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»…

Facebooktwittergoogle_plusmail

cr mega 885 BarcaAug2011Σε ό,τι αφορά την ώρα Ελλάδας, το «classico» γεφύρωσε τη 10η με την 11η Δεκεμβρίου. Ξέρετε, η 10η είναι η επέτειος του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» που εκστόμισε ο Χ. Τρικούπης, έξι χρόνια πριν από την ίδρυση της «Μπάρτσα».

Ε, τι να κάνουμε… Στο «classico» χρεοκόπησαν για τα καλά οι «βεβαιότητες» και τα «επιχειρήματα» όσων διαλαλούσαν  (σε στιγμές αυτοσυγκράτησης) πως «η ψαλίδα ανάμεσα στις δυο ομάδες έχει κλείσει», ή ακόμη (σε στιγμές μεγάλου … οίστρου) και ότι «αυτή η Ρεάλ δεν παίζεται».

Η 11η Δεκεμβρίου, πάλι, στην Αργεντινή είναι η μέρα του ταγκό: θαρρείς πως στο τελευταίο ημίωρο του ματς οι παίκτες της Μπάρτσα θέλησαν να τιμήσουν τη γιορτή, αλλά τα … πιτσουνάκια της Μαδρίτης έχαναν διαρκώς τα βήματα και τρέκλιζαν. Παρέμεναν όμως καλά στην τέχνη που τους δίδαξε ο Μουρίνιο: «όταν οι άλλοι χορεύουν, οι δικοί μου θα κλαδεύουν». Είναι σαν να ακούω την ένσταση: «Έλα τώρα, η φετινή Ρεάλ δεν είναι έτσι – συνήθως αποδίδει και καλό ποδόσφαιρο». Δεκτή η ένσταση. Ισχυρίστηκα όμως εγώ ότι είναι «για χόρταση» η τέχνη της αυτόματης μετατροπής του ποδοσφαίρου σε κατς; Κάθε άλλο. Εν προκειμένω ισχύει το «μάθε τέχνη κι άστηνα κι όταν δεις τη Μπάρτσα πιάστηνα». Διότι, εδώ που τα λέμε, τι άλλο να κάνει η Ρεάλ, έτσι όπως διολίσθαινε από το μύθο της «αχτύπητης» στην πραγματικότητα της «ανήμπορης»; Τι περισσότερο χρειαζόταν, όμως, η δύσμοιρη, για να προσδώσει κάποια αληθοφάνεια στο φετινό της μύθο; Άρχισε με γκολ στο 21ο δευτερόλεπτο- γκολ προσφορά του Μπαρτέζ, ε, συγγνώμη του Βαλντέζ ήθελα να πω (sorry ρε Βίκτορα, ξέρεις πόσο σε αγαπάμε εμείς οι φίλοι της Μπάρτσα, αλλά έχει και η … ανεμελιά τα όριά της). Κι έπειτα; Η  Μπάρτσα άρχισε να θυμίζει Μπάρτσα, η Ρεάλ άρχισε να χλομιάζει, να παραπαίει, να μικραίνει… Απέμειναν μόνο μερικές βάναυσες κλοτσιές, να …υπερασπίζονται την «τιμή» της ξεβρακωμένης – για άάάάλλη μια φορά- «βασίλισσας».

 Τελικά αυτός ο Μουρίνιο είναι ασύλληπτος προπονητής: δεν μπορείς ποτέ να «συλλάβεις» τα σχέδιά του, να κατανοήσεις πώς ακριβώς τα καταστρώνει. Παραμονές του αγώνα ο «ψωνισμένος», αγροίκος νάρκισσος αρνήθηκε να παραβρεθεί στη συνέντευξη τύπου, διότι – είπε- είχε «σοβαρότερες δουλειές» να κάνει. Να προετοιμάσει την ομάδα του. Επειδή ως προπονητής είναι τιτάνας, ανάθεμα κι αν καταλάβαμε ποιες  ήταν οι μεγαλοφυείς ιδέες που του κόστισαν τόσο … χρόνο και πώς ακριβώς  αποτυπώθηκαν στο χορτάρι του Μπερναμπέου. Η μισή υφήλιος κάθε φορά περιμένει από τον … μάγο Χουντίνι των πάγκων να «δέσει κόμπο» τη Μπάρτσα με μαγικές κινήσεις, αλλά εξαιρουμένου του 3-1 στο Μιλάνο ανάθεμα κι αν είδαμε ποτέ κάτι πρωτότυπο, εμπνευσμένο, απρόβλεπτο. «Μα δεν είναι εύκολα αυτά απέναντι στη Μπάρτσα», θα πει κάποιος. Ας μην το πει όμως σε εμένα. Ας το πει σε όσους θεωρούν «θαυματοποιό» τον special one, special five ή special three. Α, ας το πει και στους … οξυδερκείς που έβλεπαν το καλοκαίρι τις αναμετρήσεις της κατά 30% έτοιμης Μπαρτσελόνα με την κατά 65-70% έτοιμη Ρεάλ και συμπέραιναν πως η «ψαλίδα κλείνει»…              

Δεν βαριέστε, όμως… Ο Μουρίνιο βρήκε πάλι την εξήγηση: αυτό που κατάλαβε από το ξεγύμνωμα της ομάδας του ήταν πως όλα τα έκρινε … η τύχη! (*) Δεν πειράζει. Καλύτερα να προσπαθεί να διαψεύσει τα μάτια όλης  της υφηλίου, από το να απειλεί να βγάλει το μάτι του Τίτο Βιλανόβα – και να … αποθεώνεται μάλιστα για αυτό από την τραμπούκικη «πτέρυγα» των φίλων της Ρεάλ. Απέναντί του; Ο Πεπ. Ο άνθρωπος που μιλούσε με απόλυτο σεβασμό για τη Ρεάλ, παραμονές του ματς. Ο άνθρωπος που αρνήθηκε να σχολιάσει τα διαιτητικά … αριστουργήματα δυο συναπτών αγωνιστικών (χάρη σε αυτά η Ρεάλ έχει ακόμη βαθμολογικό «αέρα»), λέγοντας: «Δεν ασχολούμαστε με τους διαιτητές – για μας δεν υπάρχουν καν». Όχι, μην κάνετε αντιδιαστολές- δεν χρειάζεται. Δεν χρειάζεται καν να διατεινόμαστε πως η ομάδα διέσυρε πάλι τη Ρεάλ. Τη Ρεάλ τη διασύρει η άθλια συμπεριφορά του προπονητή της κι η Μπάρτσα επαυξάνει την προσφορά της προς το ποδόσφαιρο όταν διασύρει αυτόν!  Έτσι, με το γάντι. Με ευγενικές δηλώσεις που κάποιες στιγμές ανάγονται σε … εκνευριστικό politically correct. Αλλά και με «πάρτι» εντός του αγωνιστικού χώρου! 

 Α, να μην ξεχάσω: Για άλλη μια φορα σε «classico» ο μέγας Κριστιάν Ρονάλντο θαρρείς πως λικνιζόταν στο ρυθμό του «ένα φράγκο η βιολέτα, τσίνγκο- λελέτα, τσίνγκο- λελέτα»…

 (*): Όντως, στην τελική φάση της … φάσης του δεύτερου γκολ η τύχη ήταν με την Μπάρτσα (το πώς «παίχτηκε» ολόκληρη η φάση ο Μουρίνιο ίσως προσπαθεί ακόμη να το καταλάβει). Αντιθέτως, στο μπιλιάρδο που «παίχτηκε» στη φάση του 1-0 προτού φθάσει η μπάλα στον Μπενζεμά, η τύχη δεν διαδραμάτισε … κανένα ρόλο. Α-πα- πα…