«Δεν ταιριάζετε σου λέω…»

Facebooktwittergoogle_plusmail

ERIC CASTELTo εύκολο θα ήταν ν’ αρχίσω τα Ελληνοπρεπή «αλλιώς ονειρευόμαστε την Μπαρσελόνα», ν’ αραδιάσω διαθέσιμες πτήσεις, οne way, με προορισμό το Rosario για τον “Tata”, ή, να καταφύγω στο άλλοθι των απουσιών. Ακόμη ευκολότερα; Να τα βάλω με τον Μunuera, που δεν έδωσε κόκκινη στην ανατροπή του Νeymar από τον Ιtturaspe, ή με τον…περιγραφέα! 

Aλλά επειδή άλλο F.C.B. κι άλλο …Superleague, θα επιχειρήσω να εξηγήσω ποια – κατά την ταπεινή μου άποψη – είναι η γενεσιουργός αιτία, όχι τόσο των δύο ηττών σε διάστημα τεσσάρων ημερών (αυτό έγινε και πριν 9 μήνες άλλωστε…), αλλά γιατί τη φετινή σεζόν αναζητούμε, επι ματαίω, την ομάδα που μας συνάρπαζε…

Διευκρίνιση: Δεν είναι οι δύο αποτυχίες που με έφεραν μπροστά στο πληκτρολόγιο.

Το σκεπτικισμό μου τον ξέρουν οι συνταξιδιώτες μου σε Μilano και clasico.

Aπλά, υποχρεώσεις δεν μου επέτρεψαν να τον εξωτερικεύσω κατά τη διάρκεια της επίπλαστης περιόδου της ευφορίας… 

Όλα, ως συνήθως, έχουν αφετηρία το καλοκαίρι. Όταν «χτίζονται» οι ομάδες…

Τότε που η (όχι και τόσο αιφνίδια…) επιδείνωση της υγείας του Τito έφερε στην καθημερινότητα μας τον άγνωστο (στο μικρόκοσμο τoυ F.C.B) Gerardo “Τata” Martino.

O Aργεντινός κέρδισε στον ανταγωνισμό τον («γενίτσαρο», αλλά γαλουχημένο στην αγωνιστική φιλοσοφία του συλλόγου) Luis Enrique. 

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ίσως εδώ βρίσκεται το πρώτο λάθος της διοίκησης, αλλά υπάρχει κι η αντίθετη άποψη, ότι το project χρειαζόταν ανανέωση και εναλλακτικές, που έφερνε ο εκ Rosario ορμώμενος τεχνικός. 

Άλλοι θα μπορούσαν να κατηγορήσουν για ερασιτεχνισμό τους παράγοντες, που, δεν είχαν plan B με άνθρωπο «από τα σα εκ των σων» του συλλόγου, “stand by” για να συνεχίσει το «μοντέλο»…

Όμως ποιοι να το κάνουν αυτό; Εκείνοι που απεργάζονται την αποδόμηση του; 

Φαίνεται Sandrutxcu και συν αυτώ το έχουν συσχετίσει  με την προηγούμενη διοίκηση και τον Jan προσωπικά κι ο «διωγμός» του εντάσσεται στην επιχείρηση ξεριζώματος ό,τι τον θυμίζει…. 

Ο σημερινός πρόεδρος, άλλωστε, λέγεται πως δεν ενστερνιζόταν ποτέ το ποδόσφαιρο «παραγωγής» από τα σπλάχνα της ομάδας. «Κακές γλώσσες» αναφέρουν ότι είχε εισηγηθεί κάποτε την πώληση του Μessi στη Juventus…

Όπως και να’χει, ο Μartino ήρθε. Και παρότι είχε προαναγγείλει ότι δεν θα υπάρξουν αλλαγές στην αγωνιστική φιλοσοφία, όπως είχε γράψει κι ο Αντώνης σε προηγούμενη δημοσίευση, αυτές γίνονται. Και ξενίζουν… 

Δεν θέλω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι οι ιθύνοντες δεν γνώριζαν το τι ποδόσφαιρο πρεσβεύει. 

Αυτό που ξέρω – και το βλέπουμε πια ολοκάθαρα όλοι –  είναι ότι το υλικό που έχει δεν μπορεί να το υπηρετήσει. 

Όχι γιατί ξέμεινε από παίκτες μετά από το τραυματισμό των Leo, V.V., Dani Alves και των υπολοίπων… 

Ακόμη και «κομπλέ» η ομάδα δεν «κένταγε» ακριβώς…

Πώς να «κεντά» με σταθερότερο παίκτη τον…τερματοφύλακα, καλύτερο δημιουργικό χαφ τον πρώην αρχηγό της Arsenal και μοναδικούς βελτιωμένους από πέρσι Mascherano, Bartra, κι Alexis;

Όμως που είναι οι “σταθερές” του παιχνιδιού της Μπάρσα; 

Καλά, ο Μessi μια έπαιζε,…δύο δεν έπαιζε. 

Ο Χavi, ναι ένας χρόνος προστέθηκε στην πλάτη του, αλλά να μην βγάζει μια ασίστ; 

Ο Iniesta; Μονίμως…ντεφορμέ; Είναι δυνατόν; Ο Βusi; 

Επειδή, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι σύμπτωση η ταυτόχρονη κακή κατάσταση των αγωνιστικών «πυλώνων» της ομάδας μοναδική, λογικοφανής, εξήγηση κατ’ εμέ είναι ότι δε νιώθουν άνετα σ’ αυτό το είδος παιχνιδιού. 

Γιατί απαιτεί περισσότερη αντοχή (πολλά «ανεβοκατεβάσματα»…), αντί «έκρηξης» και μικρών σπριντ, μεγάλες μπαλιές, αντί για πάσες «πόδι – πόδι», ενώ είναι περισσότερο physical απ’ ότι είχαν συνηθίσει κι αντέχουν. 

Στοιχεία αδιανόητα μέχρι πριν λίγους μήνες, όταν το tiki taka ήταν…Ευαγγέλιο! 

Δεν είμαι Guardio-λαγνος, αλλά ο Pep προσάρμοσε ολόκληρο τον «βασιλιά των σπορ» στο παιχνίδι των Χavi & Iniesta υποχρεώνοντας τον πλανήτη να ακολουθήσει παίζοντας ανάλογα με το ρυθμό που έδινε η «μπαγκέτα» τoυς.

Το Τiki…Tata, πάλι, όπως ονομάστηκε η παραλλαγή του, δεν «κολλάει» ως τώρα. 

Γιατί ο εμπνευστής του δεν έχει τα «υλικά» για να το εφαρμόσει, αλλά και γιατί οι παίκτες είναι φανερά μπερδεμένοι μέσα στο γήπεδο. 

Αφενός, ενστικτωδώς, θέλουν να κάνουν όσα έχουν μάθει, οι περισσότεροι, στα μικράτα τους στη «Masia», αφετέρου πρέπει να δείξουν ότι προσαρμόζονται σ’ ένα άλλο παιχνίδι που ευαγγελίζεται ο προπονητής τους, αλλά οι ίδιοι, ενδόμυχα, δεν το ενστερνίζονται… 

Εξ’ ου κι ο τίτλος του Παντελίδη…

– Εξ’ ου η χαμένη κατοχή με την Rayo.

– Εξ’ ου ο V.V. κορυφαίος σε ένα ματς με σκορ 4-0 (σ. κόντρα στον Ajax)!

– Εξ’ ου το «μουδιασμένο» Camp Nou, σε νικηφόρο clasico, στη θέα της ομάδας του πίσω από την μπάλα, ενώ αγωνιζόταν άνευ… αντιπάλου για μια ώρα αγώνα…

– Εξ’ ου η τόλμη των Ajax & Athletic Bilbao να πιέζουν στο δικό σου μισό (αφού δεν το κάνεις εσύ..), μ’ αποτέλεσμα να «μασάς» δίνοντας τους την μπάλα… 

Για να μην υπάρχει κάποια «σκιά»: το κείμενο δεν αποτελεί λίβελλο προς τον Martino. 

Δεν είναι υποχρεωμένος να ενστερνίζεται την αγωνιστική φιλοσοφία του F.C.B. κι αν βρίσκεται εδώ δεν ήρθε μόνος του ανοίγοντας την…πόρτα.

Προσπαθεί να εκμοντερνίσει το παιχνίδι της Μπάρσα, που, πλέον, μοιάζει παρωχημένο…

Για όσους δεν το καταλάβατε έχουμε περάσει σε άλλη εποχή. Αυτή όπου τον τόνο τον δίνουν οι περσινές φιναλίστ του Champions League. 

Μέχρι πρόσφατα ήμασταν πρωτοπορία. Όχι πια. Υπολειπόμαστε. 

Τώρα χρειάζεται γρήγορο transition, αντοχή και παίκτες με μέτρα με την μπάλα στα πόδια.

Το tiki taka αποκρυπτογραφήθηκε. Πέθανε. Όχι όπως οι περισσότεροι νομίζουν με την Bayern στον ημιτελικό.

Είχε ενταφιαστεί νωρίτερα. όταν η μετριότατη Milan των Constant, Ζapata σε «κλείδωνε» (με τον Messi υγιή ε…) αφήνοντας σε χωρίς τελική σε 90’. 

Και μην επικαλεστεί κανείς τη ρεβάνς. Εκείνη ήταν η «ανατροπή» που έλειπε από μια ομάδα που για 5 χρόνια διαφέντεψε το παγκόσμιο ποδόσφαιρο….

Τώρα τι; 

Υπάρχουν δύο δρόμοι:

1. Συνεχίζουμε, άβουλα, τις μεσοβέζικες καταστάσεις, περιμένοντας, το νομοτελειακό fade out της κορυφαίας ομάδας όλων των εποχών. Ακόμη κι έτσι ενδέχεται να κατακτηθεί το πρωτάθλημα. Αλλά αυτό είναι το ζητούμενο μόνο;    

2. Να δοθούν δυσάρεστες για το θυμικό μας, αλλά ριζικές λύσεις στο χώρο του κέντρου – για τον οποίο κανείς δεν μιλά, αλλά είναι το «κλειδί» για την μετάλλαξη της ομάδας – και οπισθοχώρηση σε δεύτερο πλάνο παραδοσιακών πρωταγωνιστών. Ίσως οι «αναταράξεις» μας φέρουν, σε πρώτη φάση, σε δεύτερο πλάνο, αλλά εκεί καταλήγουμε, έτσι ή αλλιώς…