Και τώρα απολογισμός…

Facebooktwittergoogle_plusmail

iniesta copa

Με την κατάκτηση του Κυπέλλου, ουσιαστικά η σεζόν για την Μπάρσα ολοκληρώθηκε. Το πρωτάθλημα είναι θέμα χρόνου να κατακτηθεί. Α, ναι! Υπάρχει και ένα clasico να διεξαχθεί, αλλά επί της ουσίας δεν διακυβεύεται τίποτα περισσότερο από το γόητρο και τη διατήρηση του αήττητου μέχρι τέλους.

Οι απολογισμοί γίνονται με (όσο το δυνατόν) κρύο… κεφάλι και… αίμα. Δεν γίνονται μετά από μεγάλες νίκες ούτε μετά από οδυνηρές ήττες. Απολύτως ήρεμα, βλέπεις πού ήσουν, τι πέτυχες, τι δεν πέτυχες, τι πήγε καλά, τι πήγε λάθος, τι πρέπει να διατηρηθεί, τι πρέπει να διορθωθεί, τι πρέπει να αλλάξει.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, όταν την προηγούμενη σεζόν έχεις χάσει το πρωτάθλημα και την επόμενη κάνεις νταμπλ, το πρόσημο είναι θετικό. Η επιτυχία υπογραμμίζεται από το γεγονός ότι η ομάδα, τη στιγμή που γράφεται το κείμενο, είναι αήττητη στην Πριμέρα και βεβαίως θα πρόκειται για αξιοσημείωτο επίτευγμα η κατάκτηση του πρωταθλήματος χωρίς ήττα.

Αρνητικό πρόσημο προκύπτει από δύο παραμέτρους. Το προφανές πλην έρχεται με την εμφάνιση – ήττα – αποκλεισμό στη Ρώμη από τη συνέχεια του Τσάμπιονς Λιγκ. Αν και, κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντος, αυτό που θα πρέπει να μας απασχολεί περισσότερο είναι το θέαμα που (δεν) προσέφερε φέτος η ομάδα.

Υπάρχει εξήγηση τόσο για τα συν όσο και για τα πλην; Εξήγηση με βάρος ως προς την αξία της, μπορεί να δώσει ο προπονητής και όλοι όσοι βρίσκονται κοντά στην ομάδα. Θα ήταν χρήσιμο να την μάθουμε. Από εκεί και πέρα, εμείς, ως φίλοι της Μπάρσα, που την βλέπουμε από την τηλεόραση και ίσως μια – δυο φορές το χρόνο από κοντά, μπορούμε να δώσουμε ερμηνείες. Οπου «ερμηνείες», σηκώνει κουβέντα, αφού ούτε τις ίδιες γνώσεις για το ποδόσφαιρο έχουμε όλοι ούτε «ζούμε» την ομάδα κάθε μέρα από κοντά, ενώ δύσκολα μένουμε ανεπηρέαστοι από τα προσωπικά «θέλω», στοιχείο που χαρακτηρίζει κάθε οπαδό.

Πριν λοιπόν δώσει ο καθένας την ερμηνεία του, οφείλουμε να θυμόμαστε τα εξής, τα οποία παρατίθενται «ατάκτως ερριμμένα» και η ιεράρχηση αφήνεται στον αναγνώστη:

-Η Μπάρσα, για μία ακόμη σεζόν, πορεύτηκε με μεταγραφικό σχεδιασμό που δεν αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Υποτίμησε το θέμα Νέιμαρ όταν αυτό προέκυψε και όταν έγινε φανερό ότι ο παίκτης φεύγει, η κάλυψη του κενού δεν αποδείχτηκε η ενδεδειγμένη. Ο Ντεμπελέ δεν κέρδισε θέση βασικού ούτε δικαιολόγησε το ποσό που δόθηκε για την απόκτησή του. Θα έχει και άλλες ευκαιρίες τη νέα σεζόν.

-Η Μπάρσα ξεκίνησε τη σεζόν με την απώλεια του Σούπερ Καπ, όπου έδειξε σαφείς αδυναμίες έναντι της Ρεάλ Μαδρίτης. Μερικούς μήνες αργότερα κέρδιζε με το εμφατικό 3-0 στη Μαδρίτη, ενώ στο πρωτάθλημα η διαφορά βαθμών είναι δυσθεώρητη, για τα δεδομένα των δύο ομάδων.

-Η Μπάρσα δεν έχει καμία σχέση με την ομάδα που απολαύσαμε μέχρι πριν από λίγα χρόνια και καθήλωνε τους πάντες με το όμορφο ποδόσφαιρο. Ο απλούστερος λόγος που υπαναχώρησε, ήταν και είναι… αναγκαστικός: Δεν έχει τους παίκτες με τα χαρακτηριστικά εκείνα, που θα παίξουν τέτοιο ποδόσφαιρο ή έστω παρόμοιο.

Ας κάνουμε νοητά το ταξίδι πίσω στο χρόνο, μέχρι τον περασμένο Αύγουστο. Αυτή είναι σε χοντρές γραμμές η πραγματικότητα που αντίκρισε ο Βαλβέρδε, όντας και ο ίδιος… φρέσκος στα αποδυτήρια. Είχε στην προετοιμασία τον Νέιμαρ, τον έχασε με την έναρξη της σεζόν. Από μεταγραφική βοήθεια… λίγα πράγματα (πάλι καλά που αποδείχτηκε χρήσιμη η προσθήκη του Παουλίνιο) και από πάνω η πίεση για επιτυχία, αφού είχε προηγηθεί μία απώλεια πρωταθλήματος και οι ήττες στο Σούπερ Καπ. Τι έκανε λοιπόν ο Βαλβέρδε; Εκτίμησε το υλικό του, αποφάσισε πώς θέλει να παίξει και κατέληξε σε ένα πλάνο, που, αν και όχι ελκυστικό, αποδείχτηκε αποτελεσματικό. Προπονητικά και τακτικά, έπραξε άριστα. Όσοι παίζετε στοίχημα, ρωτήστε τον εαυτό σας: Πόσα θα ποντάρετε τον περασμένο Αύγουστο στο ενδεχόμενο ότι η Μπάρσα θα κάνει νταμπλ, θα έχει πάρει πρωτάθλημα πριν τα Χριστούγεννα και θα είναι αήττητη στην Πριμέρα μέχρι τον Απρίλη; Την αλήθεια παιδιά…

Εκεί λίγο μετά το Πάσχα, ήρθε η μεγάλη… μουτζούρα. Ο αποκλεισμός από μία Μπάγερν, μία Γιούβε, ακόμα και από τη Ρεάλ δεν θα προκαλούσε τόσους κλυδωνισμούς, όσους προκάλεσε αυτός από τη Ρόμα. Ο λόγος βρίσκεται στο υποσυνείδητο όλων μας: Τις τρεις πρώτες τις σεβόμαστε ως μεγάλες ομάδες και αντιπάλους στο επίπεδο της Μπάρσα. Τη Ρόμα, μεταξύ μας, θεωρούσαμε ότι την… έχουμε, από την ημέρα που έγινε η κλήρωση και μας… κοίμισε ακόμα περισσότερο το 4-1 του πρώτου ματς. Δεν μπορεί κανείς να ξέρει αν το ίδιο έπαθαν παίκτες και Βαλβέρδε. Βεβαίως και κάτι/κάποιοι φταίει/φταίνε για τον αποκλεισμό. Όμως, όσο και αν μοιάζει περίεργο για κάποιους, δεν γίνεται να διαγραφούν όλα τα… υπόλοιπα και να κρατήσουμε μόνο αυτό.

Επίσης, είναι απαράδεκτο για την Μπάρσα και άκρως… ελληνικό, να κρίνεται ο προπονητής βάσει αποτελέσματος και μόνο. Συγγνώμη, αλλά αν ήταν έτσι, ο Γουαρδιόλα θα είχε φύγει μετά από ένα.. μουδιασμένο ξεκίνημα σε εκείνο το (όχι και τόσο μακρινό για να το έχουμε διαγράψει από τη μνήμη μας) πρωτάθλημα. Ευτυχώς δεν συνέβη. Ο προπονητής, στην Μπάρσα και σε κάθε προηγμένο κλαμπ, κρίνεται συνολικά και με βάση τι του δόθηκε και τι πέτυχε. Ο Βαλβέρδε πήρε λίγα εφόδια και έφερε σπουδαίο αποτέλεσμα. Αυτό το πιστώνεται. Χρεώνεται το κακό βράδυ της Ρώμης και το πενιχρό θέαμα. Δηλαδή, αν η Μπάρσα, με αυτή την τραγική εμφάνιση, έβαζε ένα γκολ στη Ρώμη και περνούσε στα ημιτελικά, όλα θα ήταν εντάξει;

Για να φτάσουμε κάπου, ένα σοβαρό κλαμπ διαθέτει διοίκηση που θέτει στόχους, αποφασίζει αν της κάνει ο προπονητής ή αν πρέπει να τον αλλάξει, τον εφοδιάζει με τον καλύτερο (στα μέτρα του εφικτού) τρόπο και στηρίζει τις επιλογές του. Όταν δεν το κάνει αυτό, είναι κάπως… κουλό να ζητά ευθύνες για την πρώτη ήττα τον Απρίλιο. Όταν μάλιστα… αμολάει την ουρά της αμφισβήτησης πίσω από τον προπονητή στο πρώτο στραβό αποτέλεσμα, όπως συνέβη μετά τη Ρόμα, μιλάμε για παραλογισμό. Όσο για το καλύτερο θέαμα, που όλοι μας το θέλουμε, η πρώτη παράμετρος είναι «κατάλληλοι παίκτες». Θα τους αγοράσουμε; Θα τους παράγουμε; Θα κάνουμε και τα δύο;

Όταν η διοίκηση της Μπάρσα κάνει ξεκάθαρες επιλογές σε σχέση με την ομάδα και το πώς την οραματίζεται, τότε να ζητήσει ευθύνες από τον Ερνέστο (και κάθε Ερνέστο). Προς το παρόν, ας ευχαριστήσουν τον προπονητή που έφερε νταμπλ, στο οποίο είναι αμφίβολο αν πίστευε έστω και ένας εκ των διοικούντων, πριν από εννέα – δέκα μήνες. Ο Βαλβέρδε δεν είναι ο καλύτερος προπονητής του κόσμου και το ξέραμε όλοι όταν ανακοινώθηκε. Είναι άνθρωπος χαμηλών τόνων και εργατικός. Τα χαρακτηριστικά της δουλειάς του αποτυπώθηκαν στη φετινή Μπάρσα. Είναι θεμιτό να θέλει κάποιος κάτι διαφορετικό, κάτι πιο ελκυστικό. Μόνο που πρέπει να το θυμάται ακόμα και όταν όλα πάνε ρολόι και όχι να το κάνει σημαία μετά από μια ήττα, όσο οδυνηρή και αν ήταν αυτή.

Συγχαρητήρια στην ομάδα για το νταμπλ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον τεράστιο Αντρές Ινιέστα, έναν παίκτη που μας έκανε να αγαπήσουμε ακόμα περισσότερο το ποδόσφαιρο και κάποτε παραλίγο να γίνει αιτία να… γκρεμιστεί η Penya!

Visca el Barca!

ΥΓ. Παρακαλούνται όσοι οπαδοί της Μπάρσα κατέβασαν… ρολά μετά την ήττα από τη Ρόμα, να βγουν ξανά στον… ήλιο. Το ποδόσφαιρο έχει χαρές και πίκρες, ενίοτε απρόσμενες χαρές και σοκαριστικές πίκρες. Άλλωστε, δεν παίζουμε μόνοι μας. Παίζουν και οι άλλοι και η Ρόμα αξίζει όλα τα μπράβο. Οσο για τα δικά μας, δεν γίνεται να αγαπάς μια ομάδα μόνο όταν κερδίζει. Αν την αγαπάς όσο κερδίζει, τότε δεν την αγαπάς!