4745 ημέρες μετά

Facebooktwittergoogle_plusmail

39302071_1806240216120629_3078001146040680448_nΣαν σήμερα, δεκατρία χρόνια πριν, λίγο πριν την εκπνοή του Φλεβάρη του 2006, πραγματοποιήθηκε στη Βαρκελώνη η πρώτη οργανωμένη εκδρομή της Penya Barcelonista d’Atenes. Ο σκοπός πολύ σημαντικός. Η κατάθεση των εγγράφων στα γραφεία του Συλλόγου για την αναγνώριση του Συνδέσμου μας ως επίσημο σύνδεσμο του FC Barcelona. Η απάντηση ήταν θετική και ήρθε στα χέρια μας λίγους μήνες αργότερα. Ένα δέμα με την επίσημη κάρτα της Penya, ένα φάκελο με όλα τα έγγραφα αναγνώρισης και κάποια δώρα για τα μέλη μας. Η χαρά μας απερίγραπτη και το ταξίδι μόλις είχε ξεκινήσει. Τα γραφεία μας βρίσκονταν τότε στην οδό Σταδίου 61 και ήταν χώρος συνάντησης από την αρχή όχι μόνο για τα παιχνίδια της ομάδας. Εκεί μέσα αναπτύχθηκαν σχέσεις και φιλίες οι οποίες 13 χρόνια αργότερα, έχουν μείνει αναλλοίωτες στο χρόνο.

Ή ίσως, όχι και τόσο αναλλοίωτες τώρα που το ξανασκέφτομαι. Έχοντας ως κοινό σημείο αναφοράς την αγάπη τους για την Μπαρσελόνα, τα μέλη μας δημιούργησαν ανθρώπινες σχέσεις, αρκετές εκ των οποίων εδραιώθηκαν, θεμελιώθηκαν και δυνάμωσαν μέσα σε αυτήν τη δεκαετή και πλέον, διαδρομή, από εκείνο το Φλεβάρη του 2006 ως σήμερα. Καθ’ όλο αυτό το διάστημα βιώσαμε πολλές όμορφες και πολλές δύσκολες στιγμές. Είδαμε την ομάδα σε κακή κατάσταση, αλλά και την ομάδα στα καλύτερα της. Προβληματιστήκαμε για το πώς θα ανταπεξέλθει η Penya οικονομικά ενώ καταβάλαμε κάθε δυνατή προσπάθεια, ως Σύνδεσμος, να φανούμε δημιουργικοί και δραστήριοι. Εξετάζοντας τα, κατά καιρούς, ανοιχτά μέτωπα και τις δυσκολίες των χρόνων που παρήλθαν κρίνω τον τελικό απολογισμό με πέρα για πέρα θετικό πρόσιμο. Η Penya πραγματοποίησε επισκέψεις σε ορφανοτροφεία, παιδικά χωριά, φυλακές (στο πλαίσιο της δράσης της ομάδας κοινωνικής προσφοράς), ταξίδια από τη Βαρκελώνη μέχρι την Ιαπωνία και όχι μόνο. Ξοδεύτηκαν ατελείωτα βράδια στα γραφεία για να προετοιμαστούν εκδηλώσεις, αφιερώθηκε πολύς προσωπικός χρόνος στο Σύνδεσμο και έγινε σκληρή δουλειά ώστε να στεφθούν με επιτυχία οι δύο επισκέψεις του ποδοσφαιρικού τμήματος της Μπάρσα στην Ελλάδα. Τουλάχιστον ως προς το κομμάτι που μας αναλογούσε. Επιτρέψτε μου, δε, να πω ότι το άγχος, η σωματική κούραση και η αγωνία των ημερών που προηγήθηκαν εκείνων των αγώνων (Παναθηναικός – Μπαρσελόνα (11/2010) και Ολυμπιακός – Μπαρσελόνα (10/2017) ίσως να μην μπορεί να περιγραφεί με λέξεις. Όπως και να έχει, αυτές είναι ιστορίες για το τζάκι κάποιο άλλο χειμωνιάτικο βράδυ.

Σε όλο αυτό το χρονικο διάστημα, στον πυρήνα των ανθρώπων που “έτρεχαν” το σύνδεσμο, μπήκαν και βγήκαν μέλη που άφησαν το δικό τους στίγμα. Κάποιοι είναι ακόμα εδώ, κάποιοι άλλαξαν ριζικά τις ζωές τους και απομακρύνθηκαν, κάποιοι νέοι ήρθαν, κάποιοι απογοητεύτηκαν, άλλοι δεν βρήκαν αυτό που ζητούσαν, ενώ άλλοι μένουν πλέον πολύ μακριά για να μπορούν να προσφέρουν. Η Penya όμως είναι ακόμα εδώ. Και είναι εδώ ακριβώς επειδή υπάρχει αυτός ο πυρήνας και τα μέλη της. Και όχι, δεν αναφέρομαι σε όσους μας προσεγγίζουν μόνο για να εξυπηρετηθούν για εισιτήρια, ή γιατί κληρώθηκε η Μπάρσα με τον Ολυμπιακό (και τον οποιοδήποτε Ολυμπιακό) και είναι ευκαιρία να δουν τον Μέσσι στην Ελλάδα. Μιλάω για αυτούς που στηρίζουν την Penya πληρώνοντας τη συνδρομή τους ανεξαρτήτως ταξιδιού ή κληρώσεων. Μιλάω για παιδιά από τη Σάμο, την Έδεσσα, την Πάρο, τη Δράμα, τα Γιάννενα, την Κρήτη, το Σουφλί, το Λονδίνο, τη Θεσσαλονίκη, τη Λακωνία, τη Μάλτα, το Βελιγράδι (και πολλά άλλα μέρη), που ανανεώνουν ανελλιπώς τη συνδρομή τους, παρόλο που μπορεί να μην επισκεφτούν ποτέ τα γραφεία μας ή να μην ταξιδέψουν για παιχνίδι της ομάδας.

Και για αυτούς τους ανθρώπους, εμείς οι υπόλοιποι, οι Αθηναίοι, δίνουμε παραπάνω και από αυτά που ίσως αντέχουμε για να μπορέσουμε να κρατήσουμε αυτήν τη blaugrana κοιτίδα ενεργή, στα πόδια της, δυνατή και ανεξάρτητη, έτοιμη να εξυπηρετήσει αυτούς όποτε της ζητηθεί αλλά και όλους αυτούς που έρχονται και φεύγουν σαν κομήτες. Αυτούς που δεν τους νοιάζει το πώς υπάρχει, και τι θυσίες απαιτεί η συντήρηση της, παρά μόνο ενδιαφέρονται να κάνουν τη δουλειά τους και να φύγουν ακριβώς όπως ήρθαν. Συγχωρέστε τυχόν αισθήματα πικρίας. Ήρθαν στιγμές που όλη αυτή η ανιδιοτέλεια που χαρακτηρίζει το Σύνδεσμο ανταμοίφθηκε με “μαζικές εξαφανίσεις” πολλών μελών όταν κατακάθισε η σκόνη απ’ τον παροξυσμό για ένα εισιτήριο προκειμένου να βρεθούν κοντά στην ομάδα.


Παρόλα αυτά, επειδή αισθάνομαι ότι έγινα πολύ μελό και καθώς σήμερα είναι μέρα γιορτής, αφήνω κατά μέρος δυσάρεστες σκέψεις, αφού το μόνο που θέλω να ευχηθώ είναι η
Penya μας να συνεχίσει να είναι τόσο αξιοπρεπής όσο είναι αυτά τα 13 χρόνια, για τα επόμενα τουλάχιστον 100.
Η
Penya είναι οι άνθρωποι της και μόνο. Είναι οι φιλίες που σφραγίστηκαν στα γραφεία της, είναι οι ιδέες που προέκυψαν πάνω απ’ τα τραπέζια της. Είναι οι δημιουργικές διαφωνίες, τα πείσματα, και γιατί όχι και οι τσακωμοί της. Και αυτό το ανθρώπινο στοιχείο δεν θα αλλάξει – δε θα αφήσουμε να αλλάξει, όσα χρόνια και αν περάσουν. Εμείς οι παλιοί θα είμαστε εδώ να τη στηρίζουμε, αλλά οι νέοι είναι αυτοί που θα την προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα.


Χρόνια σου πολλά
Penya μου!