Διώξτε τους τώρα που προλαβαίνουμε…

Facebooktwittergoogle_plusmail

souares_28102018

Μετά από το θριαμβευτικό 5-1 στο clasico, θα μπορούσε κανείς να ανεβάσει ένα κείμενο διθυραμβικό για την Μπάρσα και φουλ στην…καζούρα για τους ηττημένους. Αυτό εδώ όμως αφορά συγκεκριμένες νοοτροπίες που εδώ και καιρό εντοπίζονται στις τάξεις των οπαδών μας και δύσκολα γίνονται κατανοητές.

Αυτά που έχουμε ακούσει/διαβάσει για τον Σουάρες από την αρχή της σεζόν, αγγίζουν το όριο της ύβρεως. Ένας από τους σπουδαιότερους σέντερ φορ στη σύγχρονη ιστορία του ποδοσφαίρου, ίσως γιατί ντεφορμαρίστηκε, ίσως γιατί δεν τροφοδοτήθηκε, ίσως γιατί ήταν άτυχος, ίσως… ίσως…. έφτασε να λοιδορείται. Όχι από τους οπαδούς των αντιπάλων, αλλά από τους οπαδούς της ομάδας μας. Διαβάζεις τα σχόλια στο φέισμπουκ της Πένια και δεν ξέρεις αν αυτοί που τα γράφουν έχουν καμία σχέση όχι με το ποδόσφαιρο, όχι με τον αθλητισμό γενικά, αλλά δημιουργείται η απορία αν έχουν παίξει έστω και τα… μήλα στη γειτονιά. Ρε παιδιά, αν δεν σας έπαιζαν οι άλλοι και σας έπεσε… βαρύ, τι σας φταίμε οι υπόλοιποι φίλοι της Μπάρσα;

Καλά, για τον Βαλβέρδε τι να πούμε; Εκεί οι συγκεκριμένοι «φίλοι» της Μπάρσα το… τερμάτισαν. Γιατί, όλοι στεναχωριόμαστε όταν η ομάδα δεν παίζει όμορφα και δεν κερδίζει, αλλά υπάρχει και όριο. Είμαστε η Μπάρσα και όχι η κάθε… τυχαία ελληνική ομάδα, να διώξουμε τον προπονητή μετά από τρία στραβά αποτελέσματα. Έχει γραφτεί ξανά και ξανά στα κείμενα που ανεβαίνουν στην Πένια ότι οι προπονητές κρίνονται συνολικά και στο τέλος των σεζόν, με βάση το τι παραλαμβάνουν, υπό ποιες συνθήκες δουλεύουν και εν τέλει τι «παραδίδουν». Είναι κατανοητό να μη γουστάρουν κάποιοι τον Βαλβέρδε. Είναι βέβαιο ότι αν δεν είχε το συγκεκριμένο… ελληνικό παρελθόν πίσω του, ίσως κάποιοι να τον… συμπαθούσαν περισσότερο και αυτό δεν γράφεται τυχαία. Μόνο που εδώ είναι Μπάρσα παιδιά. Δεν είναι playstation ούτε παιχνίδι manager σε Η/Υ για να νομίζουμε ότι… «έλα μωρέ, άντε να φύγει ο μυρωδιάς, να φέρουμε κάποιον που θα παίζει 4-3-3 και φουλ επιθετικά». Βέβαια, μετά από τις διαδοχικές νίκες με Σεβίλλη, Ίντερ, Ρεάλ, οι… ειδικοί έχασαν τον δρόμο προς τα πληκτρολόγια. Βλέπετε, καταρρίφθηκε με εκκωφαντικό τρόπο το επιχείρημα ότι «ο Μέσι παίρνει από το χέρι την Μπάρσα και τα αποτελέσματα κρατούν τον Βαλβέρδε στη θέση του». Δεν σας φοβάμαι ρε παλικάρια, κάτι άλλο θα βρείτε. Δεν θα πάει… τρένο η Μπάρσα μέχρι τον Μάιο. Κάπου θα γκελάρει, κάπου θα χάσει. Και τότε, όπως κάποια συμπαθή ζωάκια εμφανίζονται μετά από τη βροχή, θα διαβάσουμε/ακούσουμε ξανά τις σοφίες σας.

Για να μην τρελαθούμε: Ο Βαλβέρδε είναι ένας προπονητής εγνωσμένης αξίας, σίγουρα όχι προπονητής… σούπερ σταρ, αλλά ένας εργατικός άνθρωπος, χαμηλών τόνων. Αν παρατηρήσει κανείς ψύχραιμα και χωρίς εμπάθεια τις δουλειές του στο μακρινό παρελθόν αλλά ακόμα και τη θητεία του στην Μπάρσα, θα διαπιστώσει σχετικά εύκολα ότι ο τύπος αυτός προσαρμόζεται άριστα στο υλικό που έχει και δεν… παραπονιέται για μεταγραφές που έγιναν ή δεν έγιναν. Μόνο δουλεύει. Έχει και μειονεκτήματα. Είναι καλός να σου στήσει μια ομάδα, αλλά όχι και τόσο καλός στο κοουτσάρισμα. Επίσης, πολλές φορές περιορίζει πολύ το ροτέισον, εξαντλώντας κάποιους παίκτες και απογοητεύοντας κάποιους άλλους. Είναι όμως ο προπονητής της Μπάρσα και αξίζει του σεβασμού μας. Όπως τον άξιζαν ο Πεπ, ο Τίτο, ο Τάτα, ο Λουίς Ενρίκε, παρά τα λάθη που έκαναν. Και βέβαια, σε κάθε περίπτωση, πώς θα διώξεις τον προπονητή που πήρε νταμπλ Οκτώβρη μήνα; Επειδή η ομάδα δεν έπαιξε καλά σε τρία-τέσσερα ματς; Αν η ομάδα σερνόταν μέχρι τα Χριστούγεννα, τότε ναι, να αρχίσεις να ψάχνεσαι (πιο πολύ για την επόμενη σεζόν, παρά για την τρέχουσα). Την ιστορία της Μπάρσα, που δεν αλλάζει εύκολα προπονητή, όλοι αυτοί που θεωρούν πως… αγαπούν την ομάδα, δεν την έχουν υπόψη τους;

Τα social media έχουν απογειώσει την δυνατότητα επικοινωνίας. Έχουν απογειώσει και κάτι άλλο βέβαια, που λέγεται επίδειξη ασχετοσύνης και άγνοιας του αντικειμένου. Υπάρχουν κάποιοι που από τα πληκτρολόγια κρίνουν παίκτες, προπονητές, ομάδες και καραδοκούν στη… στραβή να πεταχτούν, ισχυριζόμενοι ότι «τα έλεγα εγώ». Τα social media έχουν και ένα άλλο… ατού: Δίνουν τη δυνατότητα της… εξαφάνισης όταν η ασχετοσύνη και η άγνοια ξεδιπλώνονται σε όλο τους το μεγαλείο. Εξαφάνιση λοιπόν και τα λέμε στην πρώτη… στραβή. Για αυτό και το παραδοσιακό καφενείο είναι πιο… τίμιο. Και εκεί θα ακούσεις τον καθένα να λέει το μακρύ και το κοντό του. Μόνο που λόγω της φυσικής παρουσίας, το οption… εξαφάνιση δεν προσφέρεται. Θα εισπράξεις το αντίτιμο της μπαρούφας που έλεγες κατά πρόσωπο. Όταν λοιπόν ο Σουάρες… καθαρίζει σχεδόν μόνος του το clasico και ο Βαλβέρδε παρουσιάζει μια ομάδα που κερδίζει άνετα τρία σερί δύσκολα ματς με τον Μέσι εκτός μάχης, τι κράξιμο θα φάει ο…γνώστης του παγκόσμιου ποδοσφαίρου Μητσάρας Αμπαλίδης στο καφενείο, που τους περνούσε γενεές δεκατέσσερις πριν από μερικές μέρες; Για αυτό facebook και πάλι facebook. Το ασφαλές καταφύγιο του κάθε… wanna be προπονητή και ποδοσφαιριστή, πάντα εκ του μακρόθεν.

Το πιο θλιβερό δεν είναι βέβαια αυτό. Δεν πρόκειται άλλωστε για… καινούριο φαινόμενο. Το ποδόσφαιρο, ως το πιο δημοφιλές σπορ και επειδή φαινομενικά μοιάζει απλό, δίνει σε όλους μας τη δυνατότητα να το παίξουμε… ειδικοί. Απλά, περίμενε κανείς πως η Μπάρσα, με όλα όσα μας έχει διδάξει για το ποδόσφαιρο τόσα χρόνια, θα είχε οπαδούς που σκέφτονται διαφορετικά. Κάπως πιο… ώριμα, πιο ποδοσφαιρικά, λιγότερο παρορμητικά, χωρίς να.. πετάνε στα σύννεφα στις νίκες και χωρίς να τα βάφουν… μαύρα στις ήττες, αφού το φορμάρισμα και το ντεφορμάρισμα, ειδικά όταν έχει προηγηθεί Μουντιάλ, είναι αναπόφευκτο. Ανθρώπους που θα κατανοούν ότι η ντρίμπλα, το σουτ και η πάσα δεν είναι κάτι απλό, που γίνεται από ένα κουμπί. Ανθρώπους που θα κατανοούν ότι όσα ξέρει ο προπονητής, που δουλεύει 24/7 με τους παίκτες δεν μπορεί να τα ξέρει ο κάθε οπαδός, ο οποίος βλέπει την ομάδα δύο φορές την εβδομάδα μέσα από μια οθόνη. Από ό,τι φαίνεται όμως, το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει κάνει μεγάλη ζημιά σε όλους μας και είναι δύσκολο να το αποβάλλουμε από μέσα μας, οπότε η Μπάρσα δεν μπορεί να ξεφύγει από τον κανόνα. Δεν έχουμε μάθει ούτε κριτική να κάνουμε, στον κάθε Βαλβέρδε και στον κάθε Σουάρες με ποδοσφαιρικά επιχειρήματα. Είμαστε εξαιρετικοί στο κράξιμο και στην αποθέωση, αναλόγως του τι… απαιτεί η περίσταση και μάλιστα πολύ… επινοητικοί για να υποστηρίξουμε την άποψή μας. Για αυτό και διανύουμε την απόσταση μετά από το ένα άκρο στο άλλο με ταχύτητα που θα ζήλευε και ο Μπολτ. Και για να μην αφήνουμε κανέναν απέξω, τα ΜΜΕ έχουν καλλιεργήσει πριν από κάθε άλλο αυτή την αντίληψη σε πολύ κόσμο. Μόνο που έχουν λόγο να το κάνουν, καθώς κερδίζουν από αυτό…

Μπράβο στους λίγους που βγήκαν δημοσίως μετά το clasico και παραδέχτηκαν ότι έκαναν λάθος για τη βιαστική και άκαιρη κριτική. Για κάποιους άλλους, που παραμένουν… εξαφανισμένοι ή ακόμα περισσότερο, πανηγυρίζουν λες και δεν θυμούνται τι έγραφαν/έλεγαν προσφάτως, δεν αξίζει να δώσουμε παραπάνω σημασία. Πιθανότατα να σκέφτονται ότι είναι ευκαιρία να… σουτάρουμε τώρα τον Σουάρες, που θα «πιάσει» καλή τιμή, αλλά και να φύγει ο Βαλβέρδε, τώρα που η ομάδα είναι πρώτη. Όλα να τα περιμένεις… Αν είναι έτσι παιδιά, να βιαστούμε, όσο η ανάμνηση του clasico είναι νωπή.

Για τους υπόλοιπους: Κερδίσαμε το ντέρμπι. Το χαρήκαμε και συνεχίζουμε. Στο πρωτάθλημα όλα είναι ανοικτά, δεν μοιάζει με το περσινό. Ακόμα και η Ρεάλ, που τώρα μοιάζει να αγκομαχεί, δεν είναι ξεγραμμένη. Στήριξη στην ομάδα στις… στραβές που θα έρθουν. Σεβασμός στους παίκτες και στον προπονητή μας. Η κριτική θα γίνεται πάντα και είναι θεμιτή. Αν μάλιστα γίνεται στην ώρα της και με επιχειρήματα, αποκτά αξία.