Αφού χάσαμε, ας ψαχτούμε…

Facebooktwittergoogle_plusmail

 

pep-fdsdfsdfsΌποιος έχει αγγίξει τόπι σε οποιοδήποτε ομαδικό σπορ, καταλαβαίνει. Καταλαβαίνει πότε κάτι τραβάει και πότε δεν…Φάνηκε στο βλέμμα του Μέσι, φάνηκε στο βλέμμα του Τσάβι, μόλις η Χετάφε έκανε το 1-0. Το ματς αυτό δεν γυρνούσε. Άντε να πήγαινε στο Χ, αν στο τέλος το δοκάρι γινόταν γκολ. Αλλά και πάλι, η ουσία θα ήταν η ίδια.

Το ζήτημα για τους περισσότερους, θέλω να πιστεύω, Μπαρσελονίστας, δεν είναι το αν θα πάρουμε (και αυτό) το πρωτάθλημα. Από την αρχή της σεζόν βλέπουμε μια ομάδα που δεν μπορεί να σταθεροποιήσει την απόδοσή της σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, κάτι που θα της επιτρέψει να κερδίζει παιχνίδια στη σειρά. Μια ομάδα που δυσκολεύεται σε ματς που πέρσι τα καθάριζε από το πρώτο ημίχρονο. Τι είδαμε στο παιχνίδι με τη Χετάφε; Το πρώτο ημίχρονο να φεύγει ανεκμετάλλευτο, με μια – δυο καλές φάσεις. Στο δεύτερο μέρος, ήρθε το γκολ της Χετάφε και μπήκαμε στο λούκι του «τρέχω και δεν φτάνω». 

Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι το πώς θα επανέλθουμε στο γρήγορο, θεαματικό αλλά και αποτελεσματικό ποδόσφαιρο, του οποίου η ομάδα είναι σήμα κατατεθέν. Προφανώς, αυτό δεν μπορεί να γίνει με παίκτες – ντεφορμέ. Αναφέρομαι στους χθεσινούς Μέσι, Τσάβι, αλλά και σε άλλους. Επίσης, είναι πιθανό ο αντίπαλος πια, ο εκάστοτε αντίπαλος, να έχει βρει «αντίμετρα» στο παιχνίδι της Μπάρσα, με τις πολλές πάσες και τα «σταλινικά» ποσοστά κατοχής μπάλας. Η ποδοσφαιρική τακτική εξελίσσεται με ταχύτερους ρυθμούς στην εποχή μας και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Μόνο που σαν οπαδοί της Μπάρσα, θα θέλαμε (κάποια στιγμή, όχι άμεσα, αφού οι υποχρεώσεις τρέχουν), κάποιον να μας εξηγήσει, μέσα από την ομάδα, πού οφείλεται αυτό που βλέπουμε. Στον φυσιολογικό κορεσμό μιας «παρέας» που παίζοντας εκπληκτικό ποδόσφαιρο, κατέκτησε ό,τι κυκλοφορούσε; Είναι απόρροια της κόπωσης βασικών παικτών από συνεχόμενες υποχρεώσεις με το σύλλογο και τις εθνικές ομάδες; Είναι θέμα λανθασμένης τακτικής προσέγγισης; Είναι λίγο από όλα; Είναι κάτι άλλο; 

Οι έντιμες εξηγήσεις πρέπει να δοθούν. Γιατί, κάποιοι μας έλεγαν μερικούς μήνες πριν, ότι αν θέλετε πρωταθλήματα και Τσάμπιονς Λιγκ, το Κατάρ πρέπει να μπει στη φανέλα. Μπήκε λοιπόν το Κατάρ, δεν πουλήθηκαν παίκτες, όπως θα γινόταν αν δεν έμπαινε το Κατάρ, έτσι μας έλεγαν, κλείσαμε και κάμποσα τμήματα όπως το μπέιζμπολ και το ποδόσφαιρο παραμένει «ναυαρχίδα». Ωραία, ας βγει ένας «ναύαρχος» να εξηγήσει στο πλήρωμα. Προληπτικός δεν είμαι, αλλά υπάρχουν κάποια άγραφα ήθη. Πήγαμε κόντρα στις αρχές μας και ίσως αυτό που βλέπουμε είναι μια «ιδιότυπη εκδίκηση» των αρχών αυτών. Ακριβώς επειδή δεν ήμασταν όλοι πρόθυμοι να δεχτούμε τα πάντα, για να παίρνουμε πρωταθλήματα και Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν την είδαμε ποτέ έτσι την Μπάρσα και επιμένουμε να μην την βλέπουμε έτσι. Αν όμως μάθεις τους πολλούς έτσι να την βλέπουν την ομάδα, σαν μια μηχανή που κατακτά τίτλους, αυτοί οι πολλοί θα ζητήσουν το λόγο όταν οι τίτλοι δεν θα έρθουν. Κάθε «πολιτική» έχει και τα ρίσκα της… 

Δεν είναι βέβαια ο καιρός για τέτοιες ενδοσκοπήσεις, αφού οι υποχρεώσεις στον αγωνιστικό τομέα είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Αυτό που πρέπει να μας ανησυχεί δεν είναι το ότι «η Ρεάλ Μαδρίτης ξεφεύγει». Η Ρεάλ Μαδρίτης κάνει τη δουλειά της, εμείς δεν κάνουμε τη δική μας. Με την έννοια ότι έχουμε χάσει στοιχεία του παιχνιδιού μας, στοιχεία που μέχρι και πριν από μερικούς μήνες έστειλαν την Μπάρσα στην κορυφή της Ευρώπης. Αν τα ξαναβρούμε, έχει καλώς. Αλλιώς, αποτελέσματα σαν αυτό με τη Χετάφε, νομοτελειακά θα ξανάρθουν. Έχουμε αλλάξει πολλά ως Μπάρσα στην σκέψη και στην ματιά του κόσμου για το ποδόσφαιρο και αυτό είναι ένας τίτλος που προσωπικά τον βρίσκω πιο κολακευτικό από τα Τσάμπιονς Λιγκ, τα πρωταθλήματα, τα Κύπελλα, αλλά δεν θα αλλάξουμε τους αρχέγονους νόμους που διέπουν το παιχνίδι. Ενας από τους πιο βασικούς και απλούς στην κατανόηση είναι αυτός: Όταν δεν παίζεις όπως ξέρεις και έχεις αποδείξει ότι μπορείς, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να μην νικήσεις.