Είχε αδιέξοδο στην Ρώμη!

Facebooktwittergoogle_plusmail

img_ppunti_20180410-225848_imagenes_md_propias_ppunti_180410romfcb3508-knqG--980x554@MundoDeportivo-WebΗ γνωστή λατινική ρήση λέει ότι “όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη” κι έτσι δεν είναι περιέργο ότι εκείνος για το Κίεβο περνούσε από την Ιταλική πρωτεύουσα. Μόνο που τελικά αποδείχθηκε…αδιέξοδο για την πρώτη ομαδα του F.C. Barcelona.
Που για 3η σερί χρονιά αποκλείστηκε στα προημιτελικά. Και για 2η χάνοντας 3-0 επί Ιταλικού εδάφους. Πέρσι στο Τορίνο, χθες στην “Αιώνια Πόλη”…

Ξέρω ότι βράζετε. Το ίδιο κι εγώ.

Μόνο που το δικό μου συναίσθημα δεν έχει να κάνει με το ότι για 3η σερί χρονιά θα μείνουμε χωρίς την “κούπα με τα μεγάλα αυτιά” (η οποία θα καταλήξει, κατά πως βλέπω, όπου και τα δύο προηγούμενa χρόνια…), αλλά γιατί αυτός ο αποκλεισμός δεν σχετίζεται με τους δύο προηγούμενους.
Και φυσικά ούτε με εκείνους από Inter & Chelsea επί Guardiola…
Γιατί τότε, όπως και στον πρώτο από τους τρεις, κόντρα στην Atletico Madrid ήρθε μετά από…ληστεία των αντιπάλων.
Ακόμη και το 3-0 το περσινό με την Juventus ήταν προϊόν της αποτελεσματικότητας των “μπιανκονέρι”, νωρίς στο ματς και της αμυντικής τους προσήλωσης στο υπόλοιπο των δύο αγώνων.

Αλλά το χθεσινό δεν έχει σχέση με τα προηγούμενα.
Εδώ μιλάμε για συντριβή, από έναν αντίπαλο που ήταν ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ.
Σε όλα.

Όλα αυτά ενώ είχαμε ένα “μαξιλάρι” πρόκρισης τριών γκολ, μετά το 4-1 στην Βαρκελώνη και καταφέραμε να χάσουμε όσο χρειαζόταν, χωρίς αντίδραση, χωρίς να ρίξουμε μια ντουφεκιά ρε αδερφέ, από μια ομάδα που δεν είναι καν στις καλύτερες τέσσερις του Καμπιονάτο σήμερα.

Η αήττητη ομάδα του Valverde, που είχε δεχθεί 3 γκολ σ’ όλα τα ματς του φετινού Champions League, κατάφερε -γιατί περι κατορθώματος πρόκειται- όχι μόνο να δεχθεί τρία, αλλά, το κυριότερο, να μην πετύχει ούτε ένα απέναντι στην άμυνα που είχε δεχθεί 4 φορές περισσότερα από τη δική μας…

Μόνο που ποιος να το βάλει έτσι όπως παίζουμε…
Μόλις την περασμένη Κυριακή, εν μέσω μαγειρίτσας και οβελία, προβληματιζόμουν (έχω το κακό συνηθείο να το κάνω στις νίκες και να στηρίζω στις ήττες…) για το γεγονός ότι κόντρα σε αδύναμες ομάδες, όπως η Leganes, χρειάζεται χατ τρικ του Μessi για να νικήσουμε.

Πόσες φορές όμως θα βάλει γκολ-φάουλ; Πόσες θα υποδυθεί τον σέντερ φορ, ειδικά όταν δεν παίρνει την μπάλα σωστά κι αναγκάζεται ν’ αμυνθεί, πίσω από την σέντρα, για να καλύψει υπερκολοσσούς της μπάλας όπως ο Κοlarov π.χ.
Άλλος να σκοράρει δεν υπάρχει. Κακά τα ψέματα.

img_ppunti_20180410-225749_imagenes_md_propias_ppunti_180410romfcb3506-kOLE-U44244380066908G-980x554@MundoDeportivo-Web

Η έλλειψη πλουραλισμού στο γκολ, κι ο ξένος “κυνισμός”

Ο Suarez έχει να βρει δίχτυα, εκτός έδρας στη διοργάνωση. από το προηγούμενο ματς στο Οlimpico! 16 Σεπτέμβρη 2015 έγραφε το ημερολόγιο…Είπατε τίποτα;

Φυσικά και δεν φταίει (μόνο) ο Ουρουγουανός.
Αυτό που φταίει είναι -κι εδώ είναι το οξύμωρο – εκείνο που μας έφερε μέχρι χθες στο 82ο λεπτό να ελπίζουμε για το τρίτο τρεμπλ της ιστορίας μας!

Η παντελής έλλειψη διάθεσης ρίσκου κι η (τόσο ξένη με το, πρόσφατο, DNA μας) λογική του “κυνισμού” και των λελογισμένων επιθέσεων, στην οποία καταλήξαμε το περασμένο καλοκαίρι της μεταγραφικής καταστροφής.
Όπου όχι μόνο δεν αποκτήθηκαν όσοι θέλαμε, αλλά χάσαμε και δύναμη πυρός…
Κόντρα στα προγνωστικά, που προέκυψαν μετά τους δύο αγώνες του Super Copa, έχουμε εξασφαλίσει το πρωτάθλημα, είμαστε στον τελικό του Κυπέλλου και μέχρι χθες κυνηγάγαμε και το Champions League.

Με τρόπο που ξένιζε όμως. Όχι σκοράροντας παντού και πολύ, ως συνήθως, αλλά χωρίς να δεχόμαστε γκολ (3 παθητικό ως χθες).
Κι αυτός δεν είναι ο τρόπος μας. Δεν μας ταιριάζει.
Γιατί αμυντική προσήλωση δεν σημαίνει να είσαι πίσω από την μπάλα απαραίτητα. Είναι και να μην την έχει ο άλλος. Είναι να του την “κρύβεις”.
Τίποτα απ’ αυτά δεν έκανε η υποτονική (για ένα ακόμη ματς) Μπάρσα. Η διαφορά με άλλα ματς είναι ότι αυτή τη φορά το πλήρωσε.
Πολλές φορές πάει η στάμνα στη βρύση, κάποια στιγμή σπάει…

Και χθες έσπασε με εκκωφαντικό κρότο.
Και φάνηκε η “γύμνια” στα χαφ. Κόντρα σε μια ομάδα που το ήθελε πιο πολύ, έτρεχε πιο πολύ και είχε περισσότερους παίκτες στην συγκεκριμένη περιοχή του τερέν.

Ο Busi απαγορεύεται να λείψει ακόμη κι όταν δεν είναι 100% έτοιμος όπως χθες, ενώ δημιουργία στην μεσαία γραμμή δεν προσδίδει άλλος από τον 35χρονο αρχηγό, Ιniesta που – το λέω τώρα που οι εντυπώσεις είναι εις βάρος του – δεν του αξίζει τέτοιο τέλος ευρωπαϊκά.

Μόνος ο Rakitic (που χθες δεν διασώθηκε πάντως…) δεν μπορεί ν’ αλλάξει την εικόνα.
Αφού θέλουμε να παίξουμε παιχνίδι αντίδρασης θα πρέπει να έχουμε και ταχυδυναμικούς παίκτες. Όχι τέτοιους που θα συναγωνίζονται σε ταχύτητα την περιφορά του…Επιταφίου (Andre Gomez π.χ.).

Τhe importance of being…Ernesto!img_ppunti_20180410-232515_imagenes_md_propias_ppunti_180410romfcb3539-knqG--980x554@MundoDeportivo-Web

Ξέρω ότι από την αρχή του κειμένου περιμένετε τι θα γράψω για τον προπονητή.

Φυσικά και δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Όμως, σίγουρα, δεν είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος. Να θυμίσω, απλώς, ότι δεν ήταν εκείνος στον πάγκο πέρσι στο 3-0 στο Torino, ή στο 4-0 του Παρισιού, στην “αλυσίδα” των οποίων προστέθηκε το χθεσινό αποτέλεσμα.

Ευθύνη του είναι ότι δεν κατάφερε να τους πείσει ότι δεν είχαν προκριθεί άνευ αγώνος. Αποτέλεσμα να δεχόμαστε γκολ όπως το πρώτο σε ρυθμό…προπόνησης κι η έλλειψη αντίδρασης.
Ευθύνη του είναι ότι παρά το 4-1 “υπήρχε” επαναληπτικός τελικά.
Ευθύνη του είναι ότι μας “πάτησαν”, σε όλους τους τομείς κι η ομάδα δείχνει άδεια από “καύσιμα” στο φινάλε της σεζόν.

Αλλά κι ότι δεν έκανε τίποτα ν’ αλλάξει το κακώς κείμενα του πρώτου αγώνα, που είχαν “μακιγιαριστεί” από τα δύο αυτογκόλ.

Επίσης το μικρό, από τον Γενάρη και μετά, ροτέϊσον.
Δε γίνεται με 14 παίκτες, σκάρτους, να βγαίνει σεζόν 60 αγώνων.

Που ήταν χθες ο Paulinho; Ο Dembele πληρώθηκε 140 εκ. ευρώ για να μπαίνει στο 85′ αντί του Semedo, που δεν περνά την σέντρα;
Πότε όμως είναι πιο χρήσιμος ο Γάλλος όταν η αντίπαλη ομάδα είναι πίσω από την μπάλα, ή όταν υπάρχουν χώροι για να κινηθεί;

Υπάρχει το γνωστό στρατιωτικό ρητό “ο τολμών νικά”. Κι εμείς δεν τολμήσαμε.

Αλλά εδώ δεν τολμήσαμε στο “Καραϊσκάκη”, τον περασμένο Οκτώβρη. Όταν “μασήσαμε” με την αγωνιστικότητα και την ένταση (αυτού…) του Ολυμπιακού, θα το κάναμε στην Ρώμη; 

 

Διαιτητής: Τourpin (Γαλλία).   Θεατές: 56.580

 

A.S. Roma: Alisson; Manolas, Fazio, Juan Jesus; Nainggolan (El Shaarawy, 76′), De Rossi, Strootman, Florenzi, Kolarov; Dzeko y Schick. (Ünder, 72′).

F.C. Barcelona: Ter Stegen; Semedo (Dembélé, 84′), Piqué, Umtiti, Alba; Busquets (Alcácer, 84′), Rakitic, Iniesta (André Gomes, 80′), Sergi Roberto, Messi y Suárez.