Γράμμα στον Ορέστη

Facebooktwittergoogle_plusmail

23167976_10159404910550461_202148687575730299_nΟρέστη, γειά σου και καλωσόρισες σε έναν κόσμο, που άλλοι φτιάξανε για σένανε, χωρίς να σε ρωτήσουν.

Ελπίζω, εσύ και τα άλλα παιδιά να τον αλλάξετε, προς το καλύτερο και να πετύχετε εκεί που εμείς αποτύχαμε (συμβιβαστήκαμε).

Δεν με ξέρεις, αν κι ειδωθήκαμε για πρώτη φορά, την επομένη της γέννησης σου, στο μαιευτήριο.

Ήσουν μικροσκοπικός, ήρεμος κι ασφαλής στην αγκαλιά της “θείας” Σοφίας και λαγοκοιμόσουν.

Ίσως να σου παν το όνομα μου κολλώντας κι ένα “θείος” από δίπλα.
Σίγουρα όταν μεγαλώσεις θα με αποκαλείς “μπάρμπα” (και καλά θα κάνεις…) παρότι δεν έχουμε συγγενική σχέση.

Ως τότε, επέτρεψε σε εκείνον που σου πήρε την πρώτη σου εμφάνιση της Μπάρσα (θ’ ακολουθήσουν κι άλλες, μεγαλώνοντας, να είσαι σίγουρος κι όχι μόνο από εμένα…) να σου διηγηθεί μια ιστορία.

 

Δεν είναι ένα, ακόμη, παραμύθι, από τα πολλά που θα ακούσεις κατά τη διάρκεια της ζωής σου, για να σε κοιμήσουν (με ή δίχως εισαγωγικά…) – αν και μοιάζει – αλλά η πάσα αλήθεια για το πως προετοιμάστηκε η μεγαλύτερη κερκίδα που παρουσίασε ποτέ το F.C. BARCELONA σε Ελληνικά γήπεδα!

Στην οποία πρωταγωνιστικό ρόλο είχε εκείνη που σε κουβαλούσε εννιά μήνες στα σπλάχνα της.

Είθε οι Μοίρες – που, στην μυθολογία, λέγεται ότι έρχονταν πάνω από το προσκέφαλο του κάθε νεογέννητου, για να το ράνουν με τις χάρες που θα έχει κατά τη διάρκεια της ζωής του – να σε προικίσουν με μερικές έστω από εκείνες της μητέρας σου.

Το …αντριλίκι της ας πούμε.

Που όταν λέει κάτι, το εννοεί.

Όπως όταν είπε, στις 24 του περασμένου Αυγούστου, ότι θα καταπιαστεί με την οργάνωση του αγώνα της Μπάρσα στο “Καραϊσκάκη” κόντρα στον Ολυμπιακό και το τήρησε απαρέγκλιτα, με θρησκευτική ευλάβεια, δίχως “μα”, “αλλά”, ή “ίσως”, παρότι, ενιότε, ένιωσε, ή ήταν, μόνη.

Ή σχεδόν…

Όλα αυτά ενώ θα μπορούσε να βάλει εσένα “μπροστά”, να επικαλεστεί την εγκυμοσύνη της κι ότι το ματς συνέπιπτε με τον “μήνα της”.

23376077_1495366537208000_6162144249437615036_n

 

 

Θα μπορούσε, επίσης, να παρακολουθεί εμάς, τους υπόλοιπους, να πασχίζουμε να τα βγάλουμε πέρα, μαζεύοντας τα ασυμάζευτα, να τρέχουμε να καλύψουμε τις απίθανες απαιτήσεις εγχώριων ποδοσφαιρικών κατσαπλιάδων (από τους οποίους τελικά δεν μπορούμε να γλιτώσουμε παρά την ενασχόληση με το F.C.B.…), αλλά και να εναρμονιστούμε σ’ εκείνες του συλλόγου, για μια hosting penya αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ, οι οποίες παρουσίαζαν θεμελιώδεις διαφορές σε σχέση με την προηγούμενη φορά , 7 χρόνια πριν, στο Ο.Α.Κ.Α.

 

Είθε, επίσης, να πάρεις τις αρχηγικές της τάσεις, τις οργανωτικές της ικανότητες και την επιμονή της.

Γιατί, εκείνη ήταν π.χ. που όχι μόνο ξαναμπήκε στο Δ.Σ. του συνδέσμου, παρά την προχωρημένη της εγκυμοσύνη, αλλά κι αυτή που πρότεινε ν’ ανοίγει η Penya και δεύτερη φορά την εβδομάδα καθ’ όλη τη διάρκεια του διμήνου της προετοιμασίας για το ματς (κι όσες φορές χρειαστεί ακόμη…), ώστε να οργανωθούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ενόψει της 31ης Οκτωβρίου.
Εκείνη, επίσης, επέμεινε, φορτικά, για την έκδοση δελτίου Τύπου (όταν κάποιοι διστάζαμε) ώστε να διαφημιστεί η P.B.A. ως μόνος φορέας που μπορεί να προμηθεύσει εισιτήρια, στην κερκίδα των φιλοξενούμενων του Φαληρικού σταδίου, τους Έλληνες cules…

Η επιτυχία του ήταν τέτοια που αν ο σύλλογος δεν άλλαζε, αιφνίδια, την ημερομηνία κατάθεσης των αιτήσεων των εισιτηρίων που θέλουμε, ίσως να ξεπερνάγαμε τα 500 “κομμάτια” και ν’ άνοιγε και δεύτερη θύρα στο “Καραϊσκάκη” για πάρτη μας!

Όμως ούτε στην αναποδιά αυτή το έβαλε κάτω.

Πρώτη κι ακούραστη στα νυχτέρια μας, στα γραφεία του συνδέσμου, στα Εξάρχεια.
Με ένα τηλέφωνο στο χέρι, ή πάνω από το πληκτρολόγιο, επικοινώνοντας με τα μέλη μας, για να επιβεβαιώσει, άμεσα, τη διαθεσιμότητα τους, αλλά και να τους ενημερώσει ότι πρέπει να καταθέσουν τα χρήματα μέσα στα στενά χρονικά όρια, που μας όρισαν από την Βαρκελώνη.

Αλυγίστη, παρότι είχε ν’ αντιμετωπίσει (όπως όλοι μας) σε πολλές περιπτώσεις μια αρρωστημένη οπαδική νοοτροπία, αποροία της ποδοσφαιρικής (κι όχι μόνο…) μήτρας, από την οποία προερχόμαστε.

Ούτε ο “ωχαδερφισμός”, ούτε η συνήθεια των περισσοτέρων να τ’ αφήνουν όλα για την τελευταία στιγμή, ούτε το “κρυφτούλι” ορισμένων, αλλά ούτε κι οι παράλογες απαιτήσεις τους (π.χ. “θα μπορούσαμε να δουμε τον Μέσι από κοντά;”) την πτόησαν.

23316663_1491853320892655_735979131350701108_n

Εκείνη επέμεινε, εξάλλου, παρά τις δικές μου αντιρρήσεις, να οριοθετηθoύν τα γραφεία μας ως fan zone του αγώνα.

Το σκεπτικό ήταν πως τα μέλη μας, από την επαρχία, θα είχαν την ευκαιρία να έρθουν να δουν την Penya, να ταυτιστούν μαζί της (μαζί μας), συνειδητοποιώντας που πάνε οι ετήσιες συνδρομές τους και πόσο σημαντικός είναι ένας δικός μας χώρος στο κέντρο της Αθήνας.
Επίσης, έτσι, μπορούσαμε να δείξουμε την φιλοξενία μας στους cules από το εξωτερικό (Καταλωνία, Ισπανία, Πολωνία, Βέλγιο, Ισραήλ, Βουλγαρία) που ήρθαν για το παιχνίδι.

 

Για να μην πολυλογούμε, είχε δίκιο κι είχα άδικο.

Για να μην πολυλογούμε, η εικόνα της κερκίδας στο «Καραϊσκάκη» δεν είναι ντροπή να το παραδεχθούμε πως ήταν, εν πολλοίς, “one woman show”.

Συναισθηματικά φορτισμένο από μικρές, καθημερινές, απογοητεύσεις ενός διμήνου, που ξεπλύθηκαν από δάκρυα χαράς στις ευχαριστίες, κατά τη διανομή των εισιτηρίων στο “Radisson Blue”, όσων πραγματοποίησαν το όνειρο τους να δουν από κοντά την Μπάρσα, χάρη σ’ εκείνη.
Ναι, ξέχασα να ευχηθώ να πάρεις και τον συναισθηματισμό της….
Που έκανε την εμφάνιση του και κατά την ομιλία του εκπροσώπου του F.C.B στην Αθήνα, κ. Barnils, όταν εκείνος δεν έβαλε την «κασέτα», αλλά μίλησε από καρδιάς για την Penya.

23434940_1495366223874698_5807283297981642754_n

Είμαι σίγουρος, πάντως, ότι πήρες την υπομονή της, αφού περίμενες, υπομονετικά, να πέρασει το ματς για να γεννηθείς.

Όταν θα σου διαβάσει η μητέρα σου, λοιπόν, αυτές τις γραμμές, σε παρακαλώ να της δώσεις ένα φιλί και να της πεις «Μαμά πάμε στην Πένια!»

 

Εδώ θα μαστε, να σας περιμένουμε!