Αντίο παιχταρά, ευχαριστούμε για όλα

Facebooktwittergoogle_plusmail

jjan52011 (62){jcomments on}Μπορεί στην Μπάρσα να μην έπαιξε ποτέ, όμως για όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο, παίκτες σαν τον Σόκρατες, θα μείνουν αξέχαστοι. Ενας από τους καλύτερους μέσους που εμφανίστηκαν ποτέ στα γήπεδα, δεν είναι πια μαζί μας.

– Μπαμπά, ποιος είναι αυτός ο ψηλός με το μούσι και τα μαλλιά;

– Ο Σόκρατες. Μιλάμε για σπουδαίο παίκτη. Πρόσεχε τις κινήσεις του, είναι εκπληκτικός.

Κάπως έτσι γνωριστήκαμε γιατρέ. Εσύ στα γήπεδα του Μεξικού, το 1986, εγώ 8 χρονών πιτσιρικάς, προσπαθούσα να ξεχωρίσω με τα μάτια του μπόμπιρα ποιος κλωτσάει απλά την μπάλα και ποιος της “μιλάει” και τη “διατάζει”.

Η αλήθεια είναι ότι μου έκανες μεγάλη εντύπωση, αλλά το παιδικό μυαλό, από το 1986, έχει ως πιο έντονη εικόνα τα μαγικά του Ντιέγκο. Όχι ότι σε ξέχασα ή δεν εκτίμησα τον τρόπο που έπαιζες, με το κεφάλι ψηλά, την άριστη τεχνική, την αρχοντιά σε κάθε ενέργεια. Αλλά, Ντιέγκο ήταν αυτός, το πήρε μόνος του εκείνο το Μουντιάλ. Από εσένα ξέρεις τι θυμάμαι; Τον τρόπο που εκτελούσες τα πέναλτι. Εστηνες τη μπάλα στη βούλα, έκανες δυο βήματα πίσω και…γκολ. Οταν είσαι παιδάκι και έχεις συνηθίσει να βλέπεις τον εκτελεστή του πέναλτι να παίρνει κάμποσα μέτρα φόρα, το να δεις μια εκτέλεση πέναλτι του Σόκρατες είναι κάτι που μένει αξέχαστο. Ισως αν ήμουν μεγαλύτερος και είχα δει τον Πανένκα, να με είχε κερδίσει ο Τσέχος. Ετυχε όμως το πρώτο “ξεχωριστό” πέναλτι που είδα, να το έχεις εκτελέσει εσύ γιατρέ.

Μεγαλώνοντας, έψαξα να βρω αυτά που είχες κάνει και δεν είχα προλάβει. Το Μουντιάλ του 1982 το είδα σε βίντεο. Τότε που ήσουν αρχηγός της Βραζιλίας και μάγεψες, μαζί με τον Ζίκο, τον Εντερ, τον Φαλκάο, τον Ζούνιορ και τους άλλους άσους στα γήπεδα της Ισπανίας. Τι σημασία έχει που αποκλειστήκατε από τους Ιταλούς; Μπάρσα είμαι γιατρέ, η ομάδα αυτή μας έχει μάθει να βλέπουμε αλλιώς το ποδόσφαιρο, να μην εκτιμάμε απαραίτητα μόνο αυτόν που παίρνει τη νίκη, αλλά να στεκόμαστε σε αυτόν που παίζει διαφορετικά, ασυνήθιστα, γοητευτικά. Στις συνειδήσεις όσων αγαπούν το παιχνίδι αυτό, τότε ήσασταν οι καλύτεροι. Και το λέει κάποιος που υποστηρίζει Αργεντινή. Οπως και με τη Γαλλία, το 1986, ίσως αξιζατε κάτι καλύτερο. 

Ηξερα γιατρέ ότι έχεις πρόβλημα υγείας. Οπως ο Μπεστ αλλά και τόσοι άλλοι, έτσι και εσύ, εκτός από τη μπάλα, αγάπησες και το αλκοόλ. Δεν είμαι λυπημένος που έφυγες γιατρέ και δεν γράφω ένα είδος επικήδειου. Το βιολογικό τέλος όλων είναι αναπόφευκτο, αν και εσύ βιάστηκες λίγο. Ας είναι όμως. Θέλω να σε ευχαριστήσω που με έμαθες ποδόσφαιρο όταν ήμουν μικρός. Σε σένα, στον Ντιέγκο, στη Μπάρσα και σε μερικούς ακόμα, οφείλω την αγάπη μου για αυτό το παιχνίδι. Φαντάζομαι ότι δεν είμαι ο μόνος. Λοιπόν, όταν θα πάω για 5Χ5 και κερδίσουμε πέναλτι, λέω να το εκτελέσω με δυο μέτρα φόρα. Αν θα το βάλω δεν ξέρω, αλλά για λίγο θα ξαναγίνω 8 χρονών. Τότε που προσπαθούσαμε στο χώμα του άκτιστου οικοπέδου κοντά στο σπίτι και με γκολπόστ δυο μεγάλες πέτρες, να μιμηθούμε τον Σόκρατες. 

Τον Σόκρατες που από την μακρινή πατρίδα του αγαπούσε την αρχαία Ελλάδα και εκεί οφείλεται το όνομά του, ενώ την σημερινή Ελλάδα φρόντισε να την επισκευτεί τρεις φορές – ασφαλώς, όχι τυχαία, τα παιδιά του έχουν αρχαία ελληνικά ονόματα. Τον Σόκρατες που κάποτε αντέδρασε στη χούντα της Βραζιλίας ως παίκτης της Κορίνθιανς και δεν δίστασε να εκφράσει δημοσίως τις δημοκρατικές του πεποιθήσεις, μπαίνοντας μπροστά στο κίνημα Corinthians Democracy. Τον Σόκρατες που ως επαγγελματίας παίκτης ακόμα, σπούδασε Ιατρική και αργότερα έκανε διδακτορικό στη φιλοσοφία, στα ίχνη του αρχαίου Σωκράτη. Τον Σόκρατες με μπόι 1,93 που χρησιμοποιούσε εξίσου καλά και τα δυο πόδια, σκόραρε, πάσαρε, τα έκανε όλα. Τον Σόκρατες που σε μια εποχή όπου ο μέσος ποδοσφαιριστής περνούσε στον κόσμο σαν ο “αμόρφωτος που κλωτσάει ένα τόπι”, δήλωνε ότι τα πρότυπά του ήταν ο Τσε Γκεβάρα, ο Φιντέλ Κάστρο και ο Τζον Λένον. 

Ησουν ξεχωριστός βρε γιατρέ, στο καλό να πας! 

Βίντεο 1

Βίντεο 2

Βίντεο 3