Ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε μέσα μας

Facebooktwittergoogle_plusmail

messichlΈχει περάσει σχεδόν μια εβδομάδα από έναν ακόμα οδυνηρό αποκλεισμό της αγαπημένης μας ομάδας. Τα συναισθήματα που μας έπνιγαν έχουν πλέον κατασταλάξει σε κάποιες σκέψεις για το τι πραγματικά συμβαίνει στα αποδυτήρια αλλά και εντός αγωνιστικού χώρου.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Μπάρσα είναι η εσωστρέφεια της ως αποτέλεσμα του τέλους της πιο λαμπρής και ένδοξης εποχής της! Η διαχείριση της μετά Γκουαρντιόλα εποχής αποτελεί γι’ αυτήν την αδυναμία της, την αχίλλειο πτέρνα της. Έχουν περάσει 8 χρόνια πια και μπορούν να βγουν ασφαλή συμπεράσματα.

Μόλις μια συμμετοχή σε τελικό από το 2011. Η Μπαρσα δεν κατάφερε για ακόμα μια φορά να προστατεύσει ένα μεγάλο και αυτή τη φορά καθαρό σκορ υπέρ της. Η Λίβερπουλ είναι στον τελικό. Έχει ποδοσφαιρική λογική. Πέρασε η ανώτερη ομάδα! ΟΜΑΔΑ. Η εικόνα της Λίβερπουλ και στα δύο παιχνίδια ήταν καλύτερη. Το Plan B του Κλοπ στο Camp Νou με τον Βαιναλντουμ σε ρόλο κρυφού εννιαριού, αντικαθιστώντας τον Φιρμίνο, τον πιο δημιουργικό του επιθετικό και φέρνοντας ανασύνταξη όλη την επιθετική τριάδα, ευτυχήσαμε να κρύψει πολλά απ’ τα προβλήματα που αντιμετώπισε η Μπάρσα εκείνο το βράδυ. Έξι μέρες αργότερα δεν ήμασταν τόσο τυχεροί..

Με τα προβλήματα στην επιθετική του γραμμή να αυξάνονται, ο Κλοπ πήγε σε μια λύση ανάγκης. Χωρίς τους δύο απ’ τους τρείς βασικούς του επιθετικούς και χωρίς τον τραυματισμένο Κεϊτά, με μια ενδεκάδα να εφαρμόζει για πρώτη φορά στη σεζόν το Plan C, του ήταν αρκετό για να απορρυθμίσει το Plan Α του Βαλβέρδε σφραγίζοντας μια επίκη ανατροπή. Η Μπάρσα εμφανίστηκε για δεύτερη σερί χρονιά σε νοκ άουτ γύρο ανίκανη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις. Ανίκανοι οι παίκτες να καταλάβουν ποιός ήταν ο ρόλος τους και τι έπρεπε να κάνουν στο γήπεδο. Ο λόγος; Η ανεπάρκεια του προπονητή να βάλει τους παίκτες του στο κλίμα του αγώνα. Αποδείχτηκε! Ο τρόπος που μπήκε η Λίβερπουλ στο δεύτερο ημίχρονο τα έλεγε όλα. Σε αυτά τα δυο δωμάτια κρίθηκε η πρόκριση. Το έβλεπες, το μύριζες στον αέρα. Τα επόμενα 45 λεπτά ήταν απλά ο καθρέφτης. Θα προκριθούν ή θα αποκλειστούν σωματικά πεθαμένοι οι μεν και προσπαθώντας να καταλάβουν τι γίνεται οι δε. Το πίστεψαν το κυνήγησαν με όλες τους τις δυνάμεις αλλά και κάτι παραπάνω…Το πέτυχαν. Μπράβο τους!

Ωστόσο, ο Βαλβέρδε δεν είναι ο υπεύθυνος για την ευρωπαϊκή πορεία της ομάδας τα τελευταία 8 χρόνια. Κύριος ήρθε και κύριος θα φύγει όσο αργά η γρήγορα έρθει αυτή η ώρα… Οι υπεύθυνοι είναι άλλοι. Η προσωποκεντρική ταυτότητα ενός ολόκληρου συλλόγου ακόμα και για το τεράστιο επίπεδο της Μπάρσα ακούει σε ένα όνομα. Στην αυτού μεγαλειότητα: Λιονέλ Μέσι.

Όλα αυτά τα χρόνια οι περισσότεροι αποδεικνύονται κατώτεροι του επιπέδου του. Από τη διοίκηση, που αρνείται να καταλάβει ότι είναι τόσο μεγάλη η παρουσία του Μέσι που έχει επισκιάσει στα μάτια της βασικές αρχές του ποδοσφαίρου, μέχρι και τους εξώτερους κύκλους της ομάδας, που με την αντιμετώπιση προς τον προπονητή και τους παίκτες επί της ουσίας το μόνο που κάνουν είναι να διαιωνίζουν ένα τεράστιο πρόβλημα. Έχοντας την ευλογία να διαθέτουμε στις τάξεις μας τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στον κόσμο, αν όχι όλων των εποχών, όλα τα άλλα υποσυνείδητα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Φέτος, εκτός από ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ είναι και ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ!

Η κούρσα που κάνει στο Camp Nou στο 95′ του πρώτου αγώνα με την Λίβερπουλ, ξεπερνώντας ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό, και το κλάμα του στα αποδυτήρια του Anfield αποδεικνύουν την θέληση του να κατακτήσει αυτό που είχε προαναγγείλει τον Αύγουστο! Είναι άτυχος. Κάποτε ο Τζόρνταν έπαιζε ένας εναντίων πέντε. Αυτός πρέπει να το κάνει εναντίων έντεκα!
Η έλλειψη αντίληψης και αντιμετώπισης της διοίκησης σε όλο αυτό συντελεί στην έκθεση και όχι την προστασία του. Η διαχρονικά ανεπαρκής αντιμετώπιση στο πιο κύριο θέμα της ομάδας. Αυτό λέγεται προπονητής. Τα λάθη ή οι αστοχίες είναι πάρα πολλά για να προσπεραστούν. Από τον Τίτο, που μένει εκτός κριτικής, στον Μαρτίνο, τον Λουίς Ενρίκε και έπειτα τον Βαλβέρδε. Προπονητές καλοί αλλά όχι ΤOP CLASS. Όλες οι επιλογές μοιάζουν να φωνάζουν το ίδιο. Ναι, αλλά εμείς έχουμε τον Μέσι! ΈΧΟΥΜΕ ΤΟΝ MEΣΙ!

Συμπερασματικά, αν δεν αλλάξει όλη η προσέγγιση του συλλόγου γύρω απ’ την ύπαρξη του Μέσι και δεν ξεκινήσουμε πάλι από το Άλφα, αντιμετωπίζοντας το θέμα προπονητή ως κάτι θεμελιώδες και όχι συμπληρωματικό, έτσι ώστε να διευκολύνουμε τη ζωή της ομάδας και της δικής του όσο καιρό αυτός είναι ακόμα εδώ, υπάρχει ο κίνδυνος να μην τον δούμε ΠΟΤΕ να σηκώνει ΜΟΝΟΣ του το μεγαλύτερο διασυλλογικο τρόπαιο. Kάποια στιγμή νομοτελειακά θα έρθει η μέρα που δεν θα είναι εδώ.

Ας φροντίσουμε να του εξασφαλίσουμε τις κατάλληλες συνθήκες για να αφήσει στην ομάδα μας ό,τι λαμπρότερο μπορεί!

ΥΓ. Barca μου μπορεί να μη κατάφερες να φτάσεις στην Μαδρίτη μπορεί να μη το κάνεις ούτε του χρόνου προς την Πόλη…

Κάποιος από μας όμως θα είναι εκεί ΜΑΖΙ σου γιατί αυτά που μας έχεις δώσει είναι κάτι παραπάνω από ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι!

 

Culé